Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου.
Ένα από τα μεγαλύτερα και σπουδαιότερα εφόδια του ανθρώπου είναι ο λόγος, αφού μέσα από τις δικές του διαδρομές υφαίνεται ο διάλογος με άλλους ανθρώπους, που μας οδηγεί, εν τέλει, στο υψηλότερο επίπεδο, στην πνευματική επικοινωνία. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, έχουμε ξεχάσει την ομορφιά μιας καλής συζήτησης, καθώς τα κινητά και οι οθόνες ρουφούν σαν μέδουσες τα λόγια μας. Ωστόσο, ποτέ και τίποτα δε θα μπορέσει να αντικαταστήσει πλήρως την πρόσωπο με πρόσωπο ανθρώπινη επαφή, που χτίζει λιθαράκι λιθαράκι μία καλή συζήτηση.
Η καλή συζήτηση είναι πολλά περισσότερα από μία απλή συνδιάλεξη και ανταλλαγή απόψεων. Πρόκειται για ένα εργαλείο δημιουργίας, που έχει την ικανότητα να μας τραβάει από την απομόνωση και να διευρύνει τον κόσμο μας. Είναι μία προσωπική εξερεύνηση ενός άλλου ατόμου, η ανακάλυψη και η προσωρινή μύηση στο δικό του κόσμο, που είναι πέρα για πέρα αληθινός. Και η σχέση που προκύπτει από αυτήν τη μυστήρια και μαγική ένωση είναι άκρως ικανοποιητική. Πολύ περισσότερο, όταν η γνήσια συζήτηση ακμάζει, ο αέρας γεμίζει με πνεύμα και εμφανίζονται η σοφία και η σύνεση, κάτι που δεν μπορούν να διαδώσουν τα πληροφοριακά συστήματα.
Μία καλή συζήτηση, λοιπόν, μπορεί να είναι πολλά πράγματα. Είναι σύνδεση και ταύτιση ιδεών, που σε κάνουν να νομίζεις πως γνωρίζεσαι με το συνομιλητή σου εδώ και έναν αιώνα, ασχέτως αν τον συναντάς για πρώτη φορά. Αυτή ακριβώς είναι η πιο ευτυχισμένη συνομιλία, που προωθεί τη φιλία και την καλή θέληση και από την οποία απουσιάζει ο ανταγωνισμός. Είναι φώτιση σε πράγματα που δε γνώριζες μέχρι σήμερα και έχεις την τύχη να αποθηκεύεις στο προσωπικό σου σεντούκι γνώσεων.
Είναι έμπνευση για να μην πάψεις ποτέ να χάνεις την αισιοδοξία σου και να προσπαθείς να πραγματοποιείς τους στόχους σου ή να θέτεις νέους. Όταν πλέκεται η έμπνευση στη συζήτηση, αυτομάτως απαλλάσσεσαι από την ευθύνη του να ξέρεις τι να πεις, αφού αυτή ζωγραφίζει τα λόγια. Μία καλή συζήτηση είναι η θεραπεία της ψυχής, που ταλανίζεται σ’έναν κόσμο ψυχρό και μηχανοποιημένο. Είναι η εύρεση της αλήθειας, που κάνει τον ήλιο να μοιάζει φωτεινότερος και το σκοτάδι να οπισθοχωρεί.
Σε μία αληθινά καλή συζήτηση, είσαι ο εαυτός σου και καταθέτεις την ψυχή σου, χωρίς δισταγμό και φόβο. Αδιαφορείς τελείως για την προσωπική σου εικόνα, παραμερίζεις την ντροπή και δίνεις χώρο στα λόγια, που βγαίνουν πια αβίαστα. Οι καλές συζητήσεις είναι μία βροχή φωτός, που εξισορροπούν το χάος μέσα μας. Είναι ένας τρόπος να ψάξουμε και να μάθουμε τις πιο βαθιές εσοχές του εαυτού μας και αυτό είναι, ίσως, το πιο πολύτιμο πράγμα, σχεδόν ιερό. Η καλή συζήτηση μοιάζει μ’ένα χορό συναισθημάτων, που τα πόδια σου ξεκολλάνε σχεδόν από τη γη και μεταφέρεσαι σε άλλη πραγματικότητα, που δε φανταζόσουν πως υπήρχε.
Είναι ένας λόγος για να πεις πως η ζωή είναι ωραία καμιά φορά και πως τα ομορφότερα ξημερώματα σε βρίσκουν περιτριγυρισμένο από νοήματα μαζί με όμορφους ανθρώπους. Η καλή και σπάνια συζήτηση θα σου δώσει πολλούς λόγους να κλάψεις, γιατί θα αγγίξει ευαίσθητες χορδές της ολότητάς σου, και αυτό θα είναι πραγματική κάθαρση.
Μία αληθινή συζήτηση είναι η μοιραία συνάντηση δύο η περισσότερων μυαλών, που αισθάνονται αρκετά σίγουρα, ώστε να εκφράζουν τις αληθινές τους πεποιθήσεις και αρκετά ανήσυχα, ώστε να ψάχνουν τους λόγους πίσω από τις προφανείς σκέψεις. Είναι ένα έργο τέχνης, που μπορεί να εναλλάσσει πρόσωπα, άλλοτε να είναι χαρούμενη και άλλοτε λυπημένη, μα πάντοτε αληθινή. Άλλωστε, αυτό είναι που την κάνει να ξεχωρίζει, αφού η πιο πολύτιμη πτυχή της είναι πως δεν προϋποθέτει συμφωνία, παρά μόνο ευγένεια και ειλικρίνεια.
Συνεπώς, χωρίς αυτή την κοινή, μα ταυτόχρονα, ξεχωριστή συνήθεια της συζήτησης, η καθημερινότητά μας θα παρέμενε στη σφαίρα μιας συνηθισμένης εμπειρίας. Ας αφήσουμε, λοιπόν, ελεύθερους τους εαυτούς μας να επιδοθούν σε αυτή την καθαρή απόλαυση, που γεμίζει με εικόνες το μυαλό και την ψυχή μας και ας ξεκινήσουμε να μιλάμε, να συνδεόμαστε, να νιώθουμε. Απλά, όπως όλα τα όμορφα.
