Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός
Μέσα στο άσπρο το λευκό, μες το λευκό το μαύρο.
Σαν η ζωή αναποδιές βαστάζει μες την θλίψη, κι εμείς ανάξιοι φορές σκύβουμε το κεφάλι, δεχόμαστε την ήττα μας, κι ότι η ζωή μας φέρει.
Είχα πει κάποτε ότι χρειαζόμουν πέντε μόνο γράμματα για να γράψω, ναι ήταν τα γράμματα της Αγάπης.
Κι εγώ με πίστεψα παρερμηνεύοντας αυτά που θαρρούσα ότι ζούσα.
Στην τελική τα πέντε γράμματα ήτανε του μίσους, εκείνου του σκοτεινού παιδιού που ποτέ δεν μιλούσε άλλα έπλεκε σενάρια μοναξιάς στο μυαλό του.
Ίσως να ήταν το άπιαστο που μπορούσε να κατακτήσει με την ιδιότητα της μοναξιάς, ή της αφάνειας;
Ήταν εκείνο το παιδί που αγκάλιαζε με αγάπη και έπαιρνε τον πόνο του άλλου φυλακίζοντας τα μέσα του, και πίσω από τα κάγκελα κάθε βράδυ σκότωνε τον πόνο που σκέπαζε την αγάπη των τρίτων.
Τόσο μίσος είχε μέσα του που καρτερούσε στα χείλη μόνο το χαμόγελό τους και επιμένω τους, γιατί εκείνο δεν γέλασε ποτέ.
Νωχελικό κι απόμακρο μα συνάμα τόσο τρυφερό και δοτικό, μα το μίσος που κατακρεουργούσε τις νύχτες δεν τον άφηνε να ησυχάσει, έπαιρνε μολύβι και χαρτί κι έγραφε για τις εικόνες.
Μπερδεμένες λέξεις βρίζοντας προς το άγνωστο με τις ώρες και δίχως κανένα αποτέλεσμα έσκιζε με μίσος τα χαρτιά ώσπου στο τέλος ξεσπούσε και ηρεμούσε.
Κι έτσι κληρονόμησε το μίσος τους για να έχουν εκείνοι την αγάπη τους.
Τόσο μίσος είχε μέσα του.
Πιστεύει όμως και ελπίζει ότι κάποτε θα χαμογελάσουν οι μέρες και για εκείνον και τότε ίσως κουρνιάσει σε μια γωνιά που θα ‘ναι ζεστή κι η θλίψη απλά μια ανάμνηση…
