Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν υπάρχει κερατωμένος που δεν το ήξερε από την αρχή.
Τα σημάδια ήταν εκεί και τα έβλεπες. Ήταν συγκεκριμένα και δεδομένα.
Και εσύ εθελοτυφλούσες εξίσου συγκεκριμένα και δεδομένα.
Ένα κινητό που πια είναι πάντα αθόρυβο, ένας κωδικός που άλλαξε ξαφνικά, μερικές κλήσεις που απαντήθηκαν με ακατάλυπτους φθόγγους και ξαφνικά πολλή πολλή δουλειά.
Και;
Γιατί δεν κάνεις αυτό που πρέπει για να τα ξεσκεπάσεις όλα αυτά;
Γιατί δεν φωνάζεις; Γιατί δεν του τρίβεις τις αποδείξεις στα μούτρα;
Γιατί ξέρεις πως το κέρατο μπορείς να το κατανοήσεις, μπορείς και να το αποδεχτείς αλλά δεν μπορείς να το συγχωρήσεις.
Όταν πάρεις απόφαση να μαζέψεις τις αποδείξεις σου και να τις κάνεις κολάζ, είναι η ώρα που έχεις αποφασίσει το τέλος.
Όταν αποφασίσεις να μιλήσεις μέσα σου ήδη έχεις πάει στην επόμενη φάση.
Όταν αποφασίσεις να μιλήσεις, θα το κάνεις ακριβώς γιατί δεν γουστάρεις άλλα λόγια.
Και είναι η ώρα που το μόνο που έχεις να πεις, είναι “γλυκέ μου, εγώ, έβλεπα πίσω από την μάσκα σου, πριν καν την φορέσεις”
Θα ακούσεις πολλά λόγια. Να θυμάσαι μόνο πως οι ενοχές και οι συγγνώμες, είναι μόνο και μόνο γιατί δεν μπορεί να σε βγάλει τρελή.
Και θα περάσεις φάσεις που θα σου λείπει, και θα ξαναβρεθείτε, θα αναθερμάνετε τα θέλω σας, θα προσπαθήσετε, μόνο και μόνο για να καταλήξετε… πως από το δρόμο του κέρατου, δεν γύρισε κανείς!
Και αυτό γιατί οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν το κακό που κάνουν παρά μόνο όταν χρειαστεί να πληρώσουν γι’αυτό.
