Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Ποτέ δε φανταζόμουν πώς είναι να ερωτεύεται κανείς ένα χαμόγελο. Αυτό το αληθινό, που πηγάζει από μέσα σου. Που βγαίνει από τη καρδιά σου και αντανακλά στο πρόσωπό σου. Που λαμπυρίζει στο σκοτάδι σαν το φως του ήλιου! Εκείνο το όμορφο, το αληθινό, που δε το συναντάς εύκολα σε ανθρώπους, και είναι σπάνιο.
Και όμως….είχα τη τύχη, το συνάντησα, και το ερωτεύτηκα. Δεν τον ήξερα πολύ, σχεδόν καθόλου, αλλά τον είχα παρατηρήσει αμέσως! Εκείνο το διαπεραστικό και ορατό χαμόγελό του, με έκανε να τον ξεχωρίσω από μακριά. Το πρόσωπό του με σαγήνευσε και η λάμψη των δοντιών του ακτινοβολούσε σα διαμάντι που μόλις το είχαν γυαλίσει.
Για μια στιγμή νόμισα ότι χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου, αλλά μετά σα να φωτίστηκε ξαφνικά ο κόσμος μου και τα όνειρά μου να είχαν πάρει σάρκα και οστά.
Το χαμόγελο αυτό δεν ήταν ψεύτικο, ήταν πλατύ, ζωντανό, αθόρυβο, και βρισκόταν ακριβώς απέναντί μου! Η αύρα του αντικατοπτριζόταν σε όλο του το κορμί , και όση ώρα τον κοιτούσα τον ερωτευόμουν περισσότερο.
Στεκόταν εκεί όρθιος, απέναντί μου και τα δευτερόλεπτα που πέρασαν μου φάνηκαν ολόκληρη ζωή, που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί του! Αυτό το χαμόγελο, το ερωτεύτηκα τελικά, και καταδίκασα τον εαυτό μου σε “ισόβια” δική του .
