Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου.
Άλλος ένας χρόνος ρέει απαλά, όπως το μέλι ξεγλιστρά από τα άπληστα στόματα. Κάνει ησυχία στους κήπους της ψυχής της και μια ηλιόλουστη ευγνωμοσύνη κατακλύζει τον κόσμο της με αποχρώσεις του χρυσού και το ροζ.
Ακροβατεί σε αυτό το μικρό διάστημα που υπάρχει ανάμεσα στην αφύπνιση και τον ύπνο, και στέκεται εκεί να απολαμβάνει κάθε στιγμή της εύθραυστης ζωής.
Άλλο ένα ταξίδι γύρω από τον ήλιο και δεν θέλει πλούσια δώρα. Αν κάπως μπορείς να την κερδίσεις, χάρισέ της την προσοχή σου, τον χρόνο σου. Χαμογέλασε μόνο για εκείνη. Έχει από καιρό ξεπεράσει την ανάγκη για πράγματα, γιατί ξέρει πως δεν μπορεί να τα πάρει μαζί της στις σκιές. Περισσότερο από καθετί, εκτιμά την καλοσύνη, το γέλιο και τις πολύτιμες στιγμές με εκείνους που αγαπά.
Έχει χάσει πολλούς ανθρώπους κατά μήκος του ταξιδιού. Κάποιες απώλειες την λύτρωσαν και άλλες την ξυπνούν τα βράδια με εφιαλτικές εικόνες. Μέσα από τις σκοτεινές πόρτες του θανάτου προσπαθεί με δάχτυλα τεντωμένα να τραβήξει τις ψυχές που έφυγαν νωρίς. Ζεστά δάκρυα καίνε το μαξιλάρι της και μερικά σημάδια δεν μπορούν ποτέ να επουλωθούν. Ίσως δε χρειάζεται κιόλας, γιατί η αγάπη είναι πιο δυνατή από την ένταση του πόνου και απόλυτα ικανή να γεφυρώνει δύο κόσμους.
Άλλους τους ελευθέρωσε μόνη της και τους άφησε να πετάξουν σε δικούς τους ουρανούς, σαν φωτεινά μπαλόνια γεμάτα μνήμες, που παρασύρονται ελεύθερα στα σύννεφα. Χαμογελά όταν τα βλέπει, μία συμπάθεια γεμίζει την καρδιά της. Φαντάσματα που υφαίνουν μια αποπνικτική ομίχλη. Άνθρωποι που την αγάπησαν, εχθροί που την μίσησαν. Ένα παλιό γέλιο ζωγραφισμένο σ’ένα παρελθόν που πονάει. Καθημερινά έρχεται αντιμέτωπη με την παιδική της ηλικία. Μεγάλωσε, μα δεν ξέχασε. Δεν πρόκειται να συμβιβαστεί με τίποτα λιγότερο από την ασημένια λάμψη του φωτός των αστεριών, που κάνει την ψυχή της να σκάει από πληρότητα. Έχει αξία. Είναι παραπάνω από αρκετή.
Το σώμα της είναι ιερό. Μέσα σε αυτές τις λίγες δεκαετίες που μετράει, το έχει κάνει τον καλύτερο φίλο της. Χαίρεται με τα μυστικά που κρύβουν οι καμπύλες της και είναι ευγνώμων για κάθε ρυτίδα γέλιου, που χαράζει το πρόσωπό της. Της έχει φερθεί καλά, με τη δύναμη να γίνεται πιο σημαντική από το μέγεθος των ρούχων της. Κάθε κίνηση που κάνει με αυτό, είναι μία ευλογία. Την αφήνει να τρέξει, να χορέψει και να παίξει. Το δέρμα της δείχνει την εσωτερική της ακτινοβολία.
Γνωρίζει τις επιθυμίες της καρδιά της, τα πάθη της. Έχει βρει το νόημα και την αξία της δουλειάς της. Έχει νιώσει άνετα, αλλά δεν έχει συμβιβαστεί. Δε θα μπορούσε, άλλωστε. Αντλεί δύναμη και ευχαρίστηση μέσα από τη δημιουργικότητά της, που δε θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί.
Δεν αναστέλλει το πέρασμα των χρόνων, ούτε φοβάται τις γκρίζες τούφες που χαϊδεύουν το κεφάλι της. Τις φοράει ως σήμα τιμής, να τις θυμίζουν τις δυσκολίες από τις οποίες βγήκε αλώβητη και πιο δυνατή. Αξιοποιεί κάθε μέρα. Γιατί οι μέρες δεν επιστρέφουν, οι στιγμές περνούν και κάθε ηλιοβασίλεμα είναι ένας θησαυρός, που μέσα του νανουρίζει τα όνειρα του αύριο. Μία καινούργια μέρα θα αρχίσει και είναι ένα όνειρο που στερείται πολλών ανθρώπων. Και ξέρεις; Θέλει μία ολόκληρη ζωή για να ρθει το αύριο.
