Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου.
Σου ανήκω, ό,τι και αν κάνω, όπου και αν πάω, όσο και αν προσπαθήσω να φύγω από εσένα, όσο και αν προσπαθήσεις να με διώξεις.
Πάντα σε εσένα θα γυρνάω και μην με ρωτήσεις το γιατί, το γνωρίζεις πολύ καλά, το γνωρίζουμε και οι δυο μας.
Μα αγάπη μου στο είχα πει, σου ανήκω, σου ανήκω πριν καν γνωριστούμε από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, γεννήθηκα για να σε βρω μια ημέρα και σε βρήκα και τότε όλα άστραψαν, ο κόσμος φώτισε.
Μην αρχίσεις να με κοιτάς με αυτό το όλο απορία βλέμμα, μην κάνεις τον κόπο να βγάλεις λόγια από το στόμα σου που δεν θα έχουν καμιά απάντηση γιατί πολύ απλά, πρέπει να το πιστέψεις, να το δεις, σου ανήκω χωρίς πολλά πολλά, χωρίς μεγάλα ή μικρά πράγματα, χωρίς τίποτα άλλο παρά μόνο με έρωτα, με σπίθες που βγάζουν τα κορμιά μας καθώς συναντώνται, με εκείνη την απόλυτη ευτυχία που κάνει το μυαλό μας να στριφογυρνάει σαν τρελό.
Μα αγάπη μου, σου ανήκω, με κεφαλαία γράμματα, φωτεινά.
Σου ανήκω, απλά, σου ανήκω!
