Γράφει η Κική Γ.
Εύκολα ξεστομίζονται τα λόγια σήμερα. Αγάπες, λουλούδια, ψεύτικες φιλοφρονήσεις, αγκαλιές, φιλιά, μαζί με δεύτερες σκέψεις και πολύ παρασκήνιο.
Οι αχώριστοι φίλοι ξαφνικά γίνονται άσπονδοι εχθροί και όλα όσα μοιράστηκαν, κομμάτια. Υπάρχουν φιλίες που ξεκίνησαν από την αγνή παιδική ηλικία και πορεύτηκαν στο χρόνο, μα κάποια στιγμή διαλύθηκαν τόσο απλά.
Είναι δύσκολο στις μέρες μας ειδικά, να είσαι αληθινός και να κοιτάς τον άλλον στα μάτια. Είναι σπάνιο να έχεις αληθινά συναισθήματα και να χαίρεσαι με τη χαρά του και να πονάς με τον πόνο του. Η ζήλια, ο φθόνος, η υποκρισία και ο εγωισμός ξεχειλίζουν και κυβερνούν τον εσωτερικό μας κόσμο. Όλα είναι τέλεια όσο υπομένεις και είσαι” δεύτερος”.
Μόλις πεις την αλήθεια, ή φέρεις αντίρρηση, μόλις ξεχωρίσεις ως άνθρωπος και ξεφύγεις από τα τετριμμένα, μόλις προοδεύσεις επαγγελματικά, ή βρεις την αληθινή ευτυχία και το αληθινό νόημα της ζωής, τελείωσες.
Γίνεσαι το “μαύρο” πρόβατο και αρχίζουν να πέφτουν οι μάσκες. Οι ειρωνικές ατάκες παίρνουν και δίνουν και το δηλητήριο, διάχυτο.. Φοβάσαι πια να πλησιάσεις. Ξεχνιούνται όλα μαγικά και χάνονται ταχυδακτυλουργικά.
Τελειώνουν οι καρδούλες στα social και ακολουθούν τα “μπλοκ”. Δεν σε είδα, δεν σε ξέρω. Τόσο δέσιμο, τόσα μυστικά και τόσοι αιώνιοι όρκοι, σκορπάνε στο σύμπαν. Όλα ψεύτικα και δήθεν. Τόσο ήταν, τόσοι ήταν. Δεν μπορούν να αντέξουν στο χρόνο κάποιες φιλίες.
Πολύ μικροί και τιποτένιοι οι κάποτε, “φίλοι”. Αν άξιζαν θα έμεναν. Αν είχαν αισθήματα θα το πάλευαν. Ό,τι έχει γερά θεμέλια, μένει αναλλοίωτο και ακλόνητο στο χρόνο.
Καμία δύναμη και κανένα ζιζάνιο δεν το επηρεάζει και περνά ο καιρός και παλιώνει και έχει αξία ανεκτίμητη και τότε λες, χαλάλι. Ας τα δώσω όλα γιατί και μπορώ και θέλω και ξέρω πια που επενδύω!
