Γράφει η Αριάδνη Αρβανίτη
Συγγνώμη, αλλά πρέπει να φύγω από εδώ.
Συγγνώμη, αλλά κουράστηκα από εμάς, από ένα «εμείς» το οποίο συνεχώς πρέπει να γεμίζω και να καλύπτω για να μην βρίσκεις κανένα κενό μέσα του, να μην βρίσκεις τίποτε το μεμπτό να μου προσάψεις και για το οποίο θα πρέπει κατόπιν αν απολογηθώ και να δικαιολογήσω.
Να προσπαθώ συνεχώς να είμαι τέλεια, όχι να αυτοβελτιώνομαι και να γίνομαι καλύτερη μέρα με τη μέρα, αλλά να με κάνει ο φόβος μου να προσπαθώ συνεχώς να αποφεύγω τα ανθρώπινα λάθη μου και να μην μου αφήνω κανένα περιθώριο να δρω ελεύθερα και αυτοβούλως. Να έχω απολέσει κάθε στοιχείο αυθορμητισμού μου και της προσωπικότητάς μου για να γίνω κάτι το οποίο να σε ικανοποιεί και αν μην σε ενοχλεί στο ελάχιστο.
Ξέρεις, για σένα έγινα πολλά. Για σένα προσπάθησα να αλλάξω τα πάντα και να φτιάξω έναν κόσμο στα μέτρα σου. Ήθελα να είμαι όπως με φανταζόσουν πριν με γνωρίσεις. Να είμαι βράχος για να σκας τα κύματα της οργής σου πάνω μου, να είμαι χώμα για να με πατάς, να είμαι νερό για να πλένεσαι μέσα μου και να βγαίνεις καθαρός και ανανεωμένος από μέσα μου, να είμαι τροφή για να σε θρέφω και αέρας για να με αναπνέεις και να σε ζω, να είμαι η ανάγκη σου και η ίδια σου η ζωή. Για αυτά πάλευα και παλεύω. Για αυτά με έχασα και σου χαρίστηκα, για αυτά όλα έκανα υπομονή και προσπαθούσα συνεχώς για το καλύτερο.
Αλλά ως εδώ!
Εγώ έσκυψα και εσύ απλώς ανέβηκες στην πλάτη μου. Δεν κατάφερα να σε κερδίσω, αντίθετα, κατάφερα να γίνομαι κάθε μέρα όλο και πιο μικρή στα μάτια σου. Όχι γιατί δεν προσπαθούσα, όπως κατάλαβες, αλλά γιατί μέσα σε όλα αυτά έχασα εμένα. Και η έλλειψη της προσωπικότητάς μου σε έκανε όχι απλώς να μην με θες, αλλά να μην με εκτιμάς και να μην με υπολήπτεσαι. Να μην θες εν γένει να είσαι μαζί μου.
Έμαθα, ωστόσο στη ζωή μου ότι όταν κάπου δεν σε θέλουν να μάθεις να φεύγεις, όταν από κάπου δεν σε υπολογίζουν να βρίσκεις τρόπο να φεύγεις, να πηγαίνεις αλλού και να επιδιώκεις στο «αλλού» που θα πας να είναι όλα καλύτερα. Τα λάθη μου με έκαναν να μην ψάχνω απλώς τρόπους και δρόμους φυγής αλλά να ξέρω και πότε πρέπει να τους ακολουθήσω.
Ως εδώ ήταν, λοιπόν, το «εμείς». Πλέον, βαδίζω προς το «εγώ» μου κι όταν το συναντήσω και συμβιβαστώ ξανά μαζί του, ίσως, επιστρέψουμε ο ένας στον άλλον ξανά.
Για την ώρα… συγγνώμη… αλλά πρέπει να φύγω από εδώ… με καταλαβαίνεις, δεν είναι έτσι;
