Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Πάνε και φέτος οι Απόκριες. Μια γιορτή ιδιαίτερη αλλά και βαθιά συμβολική. Στις Απόκριες φοράς μάσκα και παριστάνεις κάτι που δεν είσαι. Είναι ίσως η μόνη περίοδος που μπορείς να το κάνεις επίσημα. Ανεπίσημα αυτό συμβαίνει συνέχεια, ανεξαρτήτως αυτής της γιορτής.
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι εκεί έξω που κρύβουν το αληθινό τους πρόσωπο και δείχνουν κάτι που δεν είναι. Οι λόγοι; Κοινωνικοί, οικονομικοί, ακόμη και ψυχολογικοί. Η κοινωνία έχει καταντήσει ένα τεράστιο θέατρο, όπου όλοι υποδύονται ρόλους. Ο «καλός», ο «κακός», ο «λεφτάς», ο «γόης», η «μοιραία», η «ψυχάρα» κτλ.
Δεν είναι πάντα εύκολο να καταλάβεις αν αυτό που σου παρουσιάζει κάποιος ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα ή όχι. Χρειάζεται χρόνος για να αποκαλυφθεί ο αληθινός χαρακτήρας και οι προθέσεις ενός ανθρώπου.
Όταν όμως έρθει η ώρα να πέσουν οι μάσκες, τότε αποκαλύπτεται η αλήθεια. Είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις τι άνθρωπο είχες δίπλα σου και τι νόημα είχαν οι πράξεις του όσο καιρό τον γνώριζες.
Τι κάνεις λοιπόν τότε;Το ίδιο που κάνεις και στις Απόκριες. «Καις» τον καρνάβαλο μέσα σου, «εξαγνίζεσαι» (Σαρακοστή) και προχωράς προς το δικό σου Πάσχα. Περνάς, με άλλα λόγια, σε κάτι καινούριο και αληθινό.
