Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Πόσες φορές σάς έχει συμβεί να γνωρίσετε έναν άνθρωπο και να αποφασίσετε να μην τον εμπιστευτείτε, βασιζόμενοι μονάχα στη διαίσθησή σας; Αρκετές φορές. Ακόμη περισσότερες έχετε βρεθεί μπροστά στο ακόλουθο δίλημμα:
«Σύμφωνα με τη λογική πρέπει να δεχτώ την πρόταση για δουλειά, το ένστικτό μου όμως είναι αντίθετο με αυτή την απόφαση».
Κι ενώ εμπιστευτήκατε τη λογική σας, ήρθατε αντιμέτωποι με μια αλήθεια που δεν σας άρεσε:
«Γιατί να πάρω αυτή την απόφαση, ενώ το ένστικτό μου ούρλιαζε απεγνωσμένα;»
Γιατί, πολύ απλά, το ένστικτο προέρχεται από την εσωτερική μας φωνή και τις βαθύτερες ανάγκες μας. Όταν ερχόμαστε σε επαφή με ανθρώπους που γνωρίζουμε για πρώτη φορά, δεν βασιζόμαστε μόνο στα λόγια που ανταλλάσσονται, αλλά δίνουμε έμφαση τόσο στη γλώσσα του σώματος όσο και στην οπτική επαφή. Ο τρόπος με τον οποίο κάποιος αλληλεπιδρά μαζί μας παίζει καθοριστικό ρόλο στη γνώμη που θα σχηματίσουμε γι’ αυτόν.
Δεν θα αρκεστούμε να βγάλουμε συμπεράσματα από την οικογενειακή του κατάσταση, την επαγγελματική του θέση ή τους τίτλους σπουδών του. O τρόπος που θα μας κοιτάξει, οι εκφράσεις του προσώπου του όταν μας μιλά, ολοκληρώνουν την εικόνα που θα σχηματίσουμε γι’ αυτόν ή γι’ αυτήν. Αντίθετα, η λογική αρκείται σε επιφανειακά γεγονότα, δεν έχει τη δυνατότητα να εισχωρήσει σε βάθος. Αυτό είναι προνόμιο μόνο του ενστίκτου.
Πόσες φορές επηρεαστήκαμε από φίλους που δεν ήταν παρόντες σε γεγονότα που μας αφορούσαν, αλλά εξέφρασαν τη γνώμη τους βασισμένοι αποκλειστικά στη λογική, και τελικά κάναμε λάθος; Διότι εκείνοι δεν είδαν μάτια να μας κοιτούν με αγάπη, ζήλια, οργή ή μίσος. Δεν είδαν εκφράσεις προσώπου που έλεγαν άλλα από εκείνα που πρόφεραν τα στόματα που τις συνόδευαν.
Όταν λοιπόν, το ένστικτο μιλά, η λογική σωπαίνει. Κι αυτό γιατί ο θόρυβος που κάνει το ένστικτο είναι τόσο δυνατός, που η λογική δεν μπορεί να τον αποκρούσει.
