Γράφει ο Τάσος Ζαννής
Ξαπλωμένοι στην παραλία, στην άμμο, βράδυ.
Όλοι οι αστερισμοί λάμπουν πάνω από τα κεφάλια μας,
χανόμαστε στο άπειρο του ουρανού,
έχουμε ο ένας τον άλλον
και οι νύχτες μοιάζουν ευλογημένα ατελείωτες.
Οι νύχτες μαζί σου.
Παιχνίδια με τα κύματα,
βλέμματα να ταξιδεύουν,
μάτια να λάμπουν.
Χαμόγελα.
Στιγμές φλογερού κι ασυγκράτητου πάθους.
Φιλιά, δαγκώματα, στίγματα του έρωτά μας.
Και μετά χάδια, χάδια, χάδια.
Χαϊδεύω τα μάγουλά σου, κι εσύ κλείνεις τα μάτια.
Ο χρόνος σταματά, μόνο σιωπή τριγύρω.
Απαλά χάδια και λέξεις που με κάνουν να βυθίζομαι μέσα σου.
Άνοιξε τα μάτια και κοίτα με πάλι.
Άλλη μια φορά.
Άλλη μία.
Και μίλα μου.
Βρήκαμε το νησί μας.
Τα καλοκαίρια έγραψαν μέσα μας αναμνήσεις που άντεξαν στη μεγέθυνση του χειμώνα.
Όλες μεγάλες και φωτεινές, σαν θαύματα.
