Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
Mια φορά κι έναν καιρό, σε μια κάποια πόλη μιας κάποιας χώρας, ζούσαν εκείνη κι εκείνος. Εκείνη, πριν τα τριάντα· είχε μια ολόκληρη ζωή μπροστά της. Εκείνος, μετά τα σαράντα· είχε μια ολόκληρη ζωή πίσω του. Κι ανάμεσα σ’αυτές τις δυο ζωές, μεσολαβεί η κοινή τους στιγμή. Μια στιγμή, που εκείνη κι εκείνος, βαδίζουν μαζί· ή καλύτερα σχεδόν μαζί. Εκείνη, είχε δυο μεγάλα, καστανά, μελαγχολικά μάτια να τον κοιτάζει.
Εκείνος, είχε ένα πλατύ, λευκό χαμόγελο να της χαρίζει. Το ίδιο όμως που χάριζε σε τόσους και τόσους. Σε τόσες και τόσες. Εκείνη πληγωνόταν. Εκείνος όμως δεν ήξερε πώς είναι να πονάς από έρωτα. Εκείνη, είχε φυλαγμένες τις πιο τρυφερές της λέξεις να του πει.
Εκείνος όμως δεν έβρισκε ποτέ χρόνο να τις ακούσει. Εκείνη εύθραυστη σαν κρύσταλλο.
Εκείνος άθραυστος σαν διαμάντι. Μέχρι που την έσπασε. Και τώρα πια, σ’ αυτή την κάποια πόλη, της κάποιας χώρας ζει εκείνος. Μόνος.
Κι όσο για εκείνη; Εκείνη έγινε τραγούδι. Ένα τρυφερό τραγούδι που εκείνος ποτέ δε θα ακούσει…
