Γράφει η Αριάδνη.
Αρχές Απρίλη και λες κι ο χειμώνας ξέχασε να φύγει. Στα ορεινά χιονίζει και στα πεδινά κάνει κρύο και ψιλοβρέχει. Σαν να περιμένουμε Χριστούγεννα κι όχι Πάσχα ένα πράγμα.
Δύσκολος, βαρύς κι ασήκωτος ο φετινός χειμώνας και αυτή η πεισματική παραμονή του πέραν του δέοντος, μας κουράζει περισσότερο. Σαν να παίζει με τις αντοχές και την υπομονή μας. Σαν να τεστάρει τα ψυχικά αποθέματα και τις ισορροπίες μας.
“Θα αντέξουμε;” αναρωτιέσαι. Άραγε θα αντέξουμε με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και που είναι αδύνατον να μην επηρεάζουν και το μέσα μας;
Την οπτική γωνία· διάλεξε προσεκτικά την οπτική γωνία που βλέπεις τη ζωή, αυτό σου λέω πάντα. Ξέρω ότι δεν είναι εύκολο. Ξέρω ότι υπάρχουν φορές που νιώθουμε τόσο κουρασμένοι από τον συνεχή αγώνα, που το μόνο που θέλουμε είναι να βουλιάξουμε στην απελπισία μας.
Αναφαίρετο δικαίωμά μας είναι κι αυτό, και αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής. Μόνο να έχεις το νου σου να μη ξεχαστείς. Να προσέχεις μη ξεχαστείς μέσα στη μαυρίλα και τη μιζέρια. Να θυμίζεις στον εαυτό σου πως, όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα, πάντα θα υπάρχει κάτι που να είσαι ευγνώμων.
Ευγνωμοσύνη· αυτή νομίζω πως είναι η απάντηση σε κάθε σκοτεινιά που μας κυκλώνει. Ευγνωμοσύνη για ό,τι όμορφο ζήσαμε και για ό,τι όμορφο υπάρχει αυτή τη στιγμή στη ζωή μας. Αυτή είναι η πιο φωτεινή γωνία από όπου μπορείς να αγναντεύεις, να προσεγγίζεις και να αντιμετωπίζεις τη ζωή.
Όσο για το αύριο, για το τι θα γίνει.. θά’ρθει. Για την Άνοιξη λέω, θά’ρθει, δεν μπορεί. Πάντα έρχεται μια καινούρια Άνοιξη κι εύχομαι, αυτή που είναι προ των πυλών, να φωτίσει όλο τον κόσμο γύρω σου και να σε ζεστάνει όπως καμιά άλλη μέχρι τώρα!
