Γράφει η Ειρήνη Αντωνάκη
Το μεγάλο σου χόμπι τα ψέματα. Βασικά όχι χόμπι, ολόκληρη η ζωή σου. Στην αλήθεια αλλεργικός. Έμπαινες στη ζωή μου σαν σίφουνας και τη διέλυες.
Τώρα θα μου πεις ότι εγώ σου άφηνα τις πόρτες ανοιχτές, τόσο κορόιδο ήμουν. Μια φορά δεν στάθηκες πλάι μου, μόνο απέναντι μου και αυτό με τα μάτια χαμηλά. Τόσο δειλός ήσουν. Δεν σήκωνες την ειλικρίνεια και δεν ήσουν σε θέση να δεχτείς την αγάπη που σου έδινα.
Θυμάμαι τα πάντα σε σχέση με εσένα, ότι αφορά εσένα πράγμα που με τρομάζει, έχεις τρυπώσει καλά στη μνήμη μου και δύσκολα φεύγεις.
Πέρα από τη ζωή μου διέλυσες και το μυαλό αλλά ξέρεις τι κατάλαβα, η μνήμη αγάπη μου είναι απάτη και είναι λίγο μεγαλύτερη από εσένα και αυτό πονάει πιο πολύ, πίστεψε με.
