Γράφει η Κική Γ.
Πώς μπορείς να δαμάσεις μια καρδιά και πως μπορείς να την νουθετήσεις; Δεν μπορείς!
Αυτή δεν έχει ούτε λογική, ούτε πρέπει, ούτε τα χρειάζεται. Είναι ελεύθερη και λειτουργεί μόνο με το συναίσθημα και το ένστικτο της. Νιώθει, αισθάνεται και το ζει. Βλέπει με τα δικά της μάτια. Συνήθως όταν λαβωθεί από το φαρμακερό βέλος, νιώθει ευτυχία και πετά στα σύννεφα. Τότε ανοίγει τα φτερά της και τότε ελευθερώνεται.
Δεν τη νοιάζει το πόσο, ο κόσμος, τα τι και τα πως. Θέλει να χτυπήσει απλά δυνατά, να σπάσει, να ταλαιπωρηθεί. Χωρίς έρωτα η καρδιά δεν ζει. Δεν έχει οξυγόνο, ούτε νόημα η ύπαρξη της. Οι φροντίδες την τρελαίνουν. Οι φλύαρες σκέψεις του μυαλού της είναι αδιάφορες. Τα αφήνει όλα στη μοίρα. Δεν το βάζει κάτω.
Έχει την πορφύρα μέσα της και βράζει. Έχει δύναμη και καμία αλυσίδα δεν την κρατά. Είναι ανήθικο να την φυλακίζεις. Κουρνιάζει, πενθεί και πεισμώνει. Άστην να κάνει αυτό που ποθεί άνθρωπε. Δεν έχεις άλλη επιλογή.
Ό,τι είναι να ζήσεις θα το ζήσεις. Καλά, κακά, όλα καλοδεχούμενα. Οι άσχημες σκέψεις και τα σχέδια σε πληγώνουν και σε τρελαίνουν περισσότερο. Κανένας δεν γνωρίζει το αύριο. Τουλάχιστον Ζήστο!
Όσο της επιβάλλεις κανόνες και όρους τόσο πιο εύκολο είναι να πεθάνεις διψασμένος, εντελώς αφυδατωμένος και η καρδιά σου να έχει μαραζώσει από δυστυχία και όχι από έρωτα. Η εξίσωση εδώ είναι απλή, γιατί δεν υπάρχει εξίσωση. Η καρδιά δεν ξέρει από υπολογισμούς.
