Γράφει η Γεώρα
Χωρίζουν οι άνθρωποι, αναγκαστικά ή από επιλογή. Και κοιτούν από διαφορετικές πλευρές τη ζωή. Κάνουν βήματα άλλοτε σταθερά και άλλοτε αβέβαια.
Χωρίζουν όμως στ’αλήθεια όσοι αγαπιούνται;
Πολλές φορές είναι σαν να τους ενώνει μια αόρατη κλωστή. Και όσο μακριά και αν φτάσουν, είναι σαν πάντα κάποιος να είναι δίπλα τους. Σαν κάποιος στα εύκολα, στα δύσκολα, στις χαρές μα και στις λύπες να τους κρατά το χέρι! Ο δικός τους κάποιος!
Και τελικά συναντιόνται ξανά, γιατί ποτέ δεν ακολούθησαν διαφορετικούς δρόμους. Ο ένας πήγε αριστερά και ο άλλος δεξιά, όμως συναντήθηκαν ξανά γιατί ο δρόμος τους ήταν ένας κύκλος.
Γι’αυτό αγάπη μου, μπορεί ορισμένες φορές να κοιτάμε από διαφορικά παράθυρα τη ζωή, μπορεί άλλοτε εγώ να τρέχω και άλλοτε να τρέχεις εσύ, μπορεί να θυμώνουμε ο ένας με τον άλλον κάποιες στιγμές και ίσως να τύχει να χαρούμε και χώρια, όμως πάντα(!) θα σου κρατώ το χέρι, όπως μου είχες πει πως θα κάνεις και εσύ!
Γιατί είμαι και είσαι η αόρατη κλωστή που θα κρατά τα χέρια μας ενωμένα για μια ζωή.
