Γράφει η Γεώρα
Φρόντισε μήπως και περάσει από δίπλα σου ο έρωτας και εσύ τον αγνοήσεις με το αιτιολογικό μιας ευγένειας και ενός ψευτοεγωισμού που θα σε κυριεύσει. Είμαστε περίεργα πλάσματα εμείς οι άνθρωποι.
Χάνουμε ή μάλλον καλύτερα αφήνουμε ανθρώπους από δίπλα μας θεωρώντας πως απλά δεν τους κάνουμε. Δεν ανοιγόμαστε, δεν διεκδικούμε έτσι όπως θα έπρεπε. Βάζουμε τον εγωισμό μας μπροστά, έναν ψευτοεγωισμό που το μόνο που κάνει είναι να μας γεμίζει με φόβο πως θα πληγωθούμε και θα παίξουν μαζί μας. Ένας εγωισμός, του να μην πονέσω, αλλά ας πονέσω τον άλλον.
Αφήνουμε ανθρώπους να χάνονται χωρίς να βρούμε το θάρρος να τους πούμε πόσο σημαντικοί είναι για εμάς και πόσο άλλαξαν την ζωή μας. Πόσο θα θέλαμε να μηδενίσουμε την απόσταση που μας χωρίζει. Δεν μαθαίνουμε ποτέ πως μας αγάπησαν με έναν τρόπο μοναδικό. Επιλέγουμε τη σιωπή και μια άδεια θέση δίπλα μας. Μην μας πέσει ο εγωισμός κυρίως. Αυτό το “εγώ” μας έφαγε! Και μας κατέστρεψε.
Και τι καταλάβαμε; Μείναμε παρέα με κάτι “αν” κάτι “ίσως” και με την μοναξιά να μας πιάνει την κουβέντα. Όχι δεν είναι πάντα κακό να έχεις ένα δείγμα εγωισμού μέσα σου. Χρειάζεται στη σήμερον ημέρα. Βλέπεις τα πράγματα είναι περίεργα. Θα προσπαθήσουν να σε πατήσουν, να σε κάνουν να πιστέψεις πως δεν αξίζεις. Ίσως και ψυχολογικά να σε πολεμήσουν. Εκεί ναι! Εκεί θα πρέπει να έχεις τον εγωισμό σου. Τον υγιή εγωισμό που θα σε κάνει να τραβήξεις μια κόκκινη γραμμή, να τελειώσεις τα πάντα δίχως ενοχές και να προχωρήσεις!
Αλλά πολλές φορές το “εγώ μας” μπαίνει μπροστά από τον φόβο, την ανασφάλεια για την κυριαρχία. Δεν θα στείλω εγώ μήνυμα πρώτη, δεν θα πάρω τηλέφωνο, δεν θα απαντήσω επειδή άργησε να μου απαντήσει για να καταλάβει. Τι να καταλάβει ακριβώς ; Ξέρω είναι δύσκολο να εκφράζεσαι, να ανοίγεσαι συναισθηματικά σε ένα άτομο και να του μιλήσεις για εκείνον και την επιρροή που έχει πάνω σου.
Μα για σκέψου, σήμερα μπορείς να του το πεις, σήμερα πέρασε από δίπλα σου, τον καλημέρισες, τον είδες. Σήμερα, ενώ έχεις χρόνο δεν πρότεινες να πάτε για ένα καφέ οι δυο σας να μιλήσετε. Ενώ πάλι δεν βρήκες τη δύναμη να στείλεις αυτό το «τι κάνεις, είσαι καλά, σε σκεφτόμουν» και το σβήνεις και το ξανα γράφεις το μήνυμα χωρίς να πατάς αποστολή. Ενώ μπορείς.
Σήμερα είχες την ευκαιρία. Αύριο ; Αύριο πιστεύεις πως θα την έχεις ; Πιστεύεις πως θα τον δεις ή θα την δεις ; Πιστεύεις πως θα έχει χρόνο να σε ακούσει ; Αύριο πιστεύεις πως θα βρεις εσύ χρόνο να του στείλεις; Και αν δεν έχεις χρόνο ; Και αν αύριο εκείνος τελικά δε μπορεί; Και αν αύριο εκείνη τελικά δεν έρθει ;
Να αγαπάς σήμερα ότι έχεις και να το αγαπάς πολύ. Και αν δεν το ξέρει να πας να του το πεις. Μη φοβηθείς και μη βάλεις το “εγώ” σου μπροστά μόνο και μόνο για να μην κάνεις εσύ το πρώτο βήμα. Πήγαινε και μη χάνεις χρόνο και ανθρώπους από τη ζωή σου. Πήγαινε και ας φας τα μούτρα σου όπως λένε, μα μεταξύ μας, δεν θα τα φας τα μούτρα σου, ποιος άλλωστε έχασε όταν αισθάνθηκε μέσα του το συναίσθημα της αγάπης ;
Ακόμα και αν δεν έχει την κατάληξη που θέλεις, ένιωσες!
Μα για φαντάσου εκείνη την πιθανότητα να έχει την κατάληξη που θέλεις! Άρα πάρε το ρίσκο σήμερα!
