Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Ψάχνει η επιστήμη φάρμακα, ψάχνει να δώσει στον κόσμο περισσότερα χρόνια ζωής.
Κι όμως το φάρμακο είναι ένα, η αγκαλιά!
Η αγκαλιά που θα σε πάρει η μάνα, ο πατέρας, ο αδερφός.
Η αγκαλιά που θα σε πάρει ο φίλος.
Η αγκαλιά που θα σε πάρει εκείνος.
Πόσες φορές ένιωσες την ανάγκη να σου κάνει κάποιος μια αγκαλιά;
Πόσες φορές ένιωσες πως θες να πάρεις εσύ κάποιον μια αγκαλιά;
Πόσες φορές σου γιάτρεψε τον πόνο μια αγκαλιά;
Πόσες φορές σταμάτησαν τα δάκρυά σου με μια αγκαλιά;
Πόσες φορές ξέσπασες και άδειασες μέσα σε μια αγκαλιά;
Αυτή η αγκαλιά μου έχει λείψει, γαμώτο.
Όταν όμως θα έρθει η στιγμή;
Ορκίζομαι πως θα κάνω πλέον περισσότερες αγκαλιές.
Ουσιαστικότερες αγκαλιές.
Αγκαλιές που πάντα θα σημαίνουν κάτι!
Όχι, δεν θα τις σκορπάω.
Τώρα κατάλαβα πόσο σημαντικές είναι.
Πόσο σημαντικοί είστε όλοι εσείς που μου λείπετε.
Θα έρθει σύντομα η στιγμή και θα νιώσετε τόσο δυνατά την αγκαλιά μου που ο χτύπος της, θα χορέψει με τους δικούς σας χτύπους.
Και τότε θα’μαστε παρέα να αγκαλιάσουμε την ίδια τη ζωή!
