Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Έμαθε να μένει.
Έμαθες να φεύγεις.
Έμαθε να δίνει μάχες από την αρχή χαμένες.
Και να τις κερδίζει.
Έμαθες να φεύγεις.
Έμαθε να κοιτάει τους φόβους της στα μάτια.
Και να τους ξεγελάει.
Έμαθες να φεύγεις.
Έμαθε να βλέπει το πρόβλημα και να το λύνει.
Έμαθες να φεύγεις.
Έμαθε να μένει. Να μένει εμμονικά.
Να τη διώχνεις και να μένει
Να τη σκοτώνεις και να μένει.
Να την κάνεις κομμάτια και να μένει.
Έμαθες να φεύγεις.
Όχι, ποτέ δεν φρόντισε να προστατέψει τον εαυτό της από τις κακοτοπιές.
Δεν την ενδιέφερε να μην πέσει, να μην χτυπήσει, να μην σπάσει.
Ήξερε πάντα πως μπορεί να σηκωθεί, να σκουπίσει τις σκόνες, να μαζέψει τα κομμάτια και να συνεχίσει.
Έπρεπε να το έχεις καταλάβει μέχρι τώρα πως έμεινε μέχρι να βεβαιωθεί πως είσαι καλά.
Μέχρι να είναι σίγουρη πως από το παραμύθι σου έφυγε η κακιά μάγισσα και δεν κινδυνεύεις άλλο.
Όχι από την κακιά μάγισσα, από τον εαυτό σου.
Έπρεπε να το έχεις καταλάβει μέχρι τώρα πως το παραμύθι σου, ήταν η αλήθεια της κι αυτή την ένοιαζε.
Δεν θα έψαχνε, δεν θα αναρωτιόταν, δεν θα αναζητούσε.
Στο παραμύθι σου σκότωνε δράκους και στις πιο σκοτεινές ώρες άφηνε χαραμάδες από φως για να ξαναβρεις το δρόμο.
Όχι για εκείνη, για τον εαυτό σου.
Και τώρα;
Τώρα σιωπή..
Το παραμύθι τελείωσε.. η αυλαία έπεσε..
Εκείνος έκανε αυτό που ήξερε καλύτερα, έφυγε.
Κι εκείνη έκανε αυτό που μπορούσε καλύτερα, χαμογέλασε, έκλεισε το μάτι στη μοίρα, έβαλε ένα ποτήρι κόκκινο κρασί και ήπιε στην υγεία του τίποτα, καθισμένη στην γωνιά της.
Κι όταν πια σηκώθηκε από την γωνιά της, άνοιξε τα χέρια της, και χόρεψε πάνω σε σπασμένα κομμάτια. Σε έναν ρυθμό που δεν ακουγόταν. Με μια μουσική που είχε από καιρό σιγήσει.
Τώρα τον ρυθμό τον έδινε η ανάσα της. Στίχοι ήταν η σιωπή της.
Σε μια στροφή απάνω έσπασε κι ότι άλλο είχε μείνει.
Δεν άφησε τίποτα! Τίποτα εκτός από τα πολύτιμά της.
Ένα μαύρο βότσαλο, ένα φυλαχτό κι ένα ξεχασμένο «σ’αγαπώ»
Δεν της χρειαζόταν τίποτε άλλο.
Το παραμύθι τελείωσε. Ώρα για την αλήθεια της.
Αυλαία..
