Γράφει η Νεφέλη
Ναι ρε φίλε τη ζωή μου μέχρι τώρα την έζησα, τη γεύτηκα και τη χόρτασα. Έκανα τα λάθη μου, αγάπησα τα πάθη μου, μετάνιωσα για τις αδυναμίες μου, πλήρωσα τις επιλογές μου.
Δεν έμεινα κλεισμένη μέσα στο καβούκι μου. Ερωτεύτηκα, όχι μόνο μια, αλλά πολλές φορές.
Τον κάθε έρωτα που ήρθε στη ζωή μου τον τίμησα και τον απόλαυσα μέχρι την τελευταία του στιγμή κι ας ήξερα ότι πλησιάζει η ώρα του τελειωμού του.
Διένυσα πολλά χιλιόμετρα, και ναυτικά μίλια , προκειμένου να ζήσω για λίγα εικοσιτετράωρα τη μέθη που μόνο αυτός ξέρει να σου προκαλεί.
Πέρασα ατέλειωτες ώρες αναμονής έξω από ένα τηλεφωνικό θάλαμο σε κατάστημα του ΟΤΕ περιμένοντας να έρθει η σειρά μου για να την υπεραστική κλήση. Την κλήση εκείνη που πρόσμενα με αγωνία γιατί ήξερα ότι μέσα από ένα ακουστικό θα άκουγα μια φωνή που θα με αναζωπύρωνε και θα με έκανε να δακρύσω όταν θα τελείωνε η συνδιάλεξη, με το βλέμμα μου να είναι στραμμένο στις μονάδες χρέωσης που πέφτανε χωρίς ίχνος συμπόνιας τη στιγμή που δυο ερωτευμένοι νέοι άνθρωποι μοίραζαν ερωτόλογα ο ένας στον άλλον.
Έχω γράψει στιχάκια αγάπης, έχω γεμίσει τετράδια με καρδούλες και ερωτικά τραγούδια. Βλέπεις παλιά έτσι τις αποτυπώναμε τις καψούρες μας.
Και γράμματα έχω στείλει. Ποτέ δεν φοβόμουν να δείχνω τα συναισθήματα μου.
Έτσι ήμουν εγώ. Έμπαινα με ορμή και πάθος σε κάθε νέα πρόκληση που η καρδιά με καλούσε να ακολουθήσω.
Α, και σούρες έχω κάνει. Τα ποτά κατέβαιναν σαν νερό στο άκουσμα κάποιου καψουροτράγουδου και τα σφηνάκια φεύγανε αβέρτα μόλις οι ματιές διασταυρώνονταν και το παιχνίδι του φλερτ ξεκινούσε με άγριες διαθέσεις.
Μπορεί οι έρωτες αυτοί να έληξαν. Μπορεί να μην ξανά συναντηθήκαμε πότε. Όμως άξιζαν. Γιατί ο κάθε ένας από αυτούς ήταν ξεχωριστός, μοναδικός και κάτι όμορφο άφησε .
Ναι, τον γεύτηκα τον έρωτα, τον τίμησα, τον έζησα και τον χόρτασα. Κι αν μπορούσα να γυρίσω και πάλι πίσω σε εκείνα τα χρόνια της νιότης πάλι το ίδιο θα έκανα. Γιατί ο έρωτας μάτια μου είναι θεός.
