Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Υπάρχουν ευχαριστώ που δεν λέγονται ποτέ, αλλά αφήνουν αποτύπωμα πιο βαθύ κι από φωνή.
Βρέθηκα σ’ ένα θέατρο προχθές… και δυο σειρές πιο μπροστά, καθόταν μια γυναίκα που δεν είχαμε συστηθεί ποτέ. Κι όμως, εγώ της όφειλα ένα «ευχαριστώ».
Ένα ευχαριστώ από εκείνα τα βουβά… που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει, παρά μόνον οι άμεσα εμπλεκόμενοι.
Είναι «ευχαριστώ», γιατί μοιράστηκες κάτι που με άγγιξε και χωρίς να το ξέρεις, μου άνοιξε μια χαραμάδα φως.
Είναι «ευχαριστώ», γιατί ήσουν πιο γενναία από εμένα, και μου έδωσες λόγο να σηκωθώ.
Είναι «ευχαριστώ», γιατί όταν έπεσες, δεν ντράπηκες. Κι έτσι, μου έδειξες κι εμένα πώς είναι να πέφτεις και να σηκώνεσαι. Όσες φορές χρειαστεί.
Είναι εκείνα τα «ευχαριστώ» που δεν χρειάζονται λέξεις. Μόνο ένα βλέμμα. Μια κίνηση. Μια ανάσα που συγχρονίζεται με τη δική σου.
Χέρια που αγγίζονται για μια στιγμή, με ευγνωμοσύνη… και αλλάζουν την στιγμή. Την γεμίζουν ενέργεια, πίστη, ζωή.
Και είναι κι αυτά τα «ευχαριστώ» που ξεχνιούνται. Που χάνονται. Που δεν πρόλαβαν να βγουν απ’ το στόμα γιατί κάποιος θεωρήθηκε δεδομένος. Ή ίσως υποχρεωμένος – κι ας μην ήταν ποτέ.
Κι αυτά τα «ευχαριστώ» βαραίνουν πιο πολύ απ’ όλα. Γιατί είναι μικρά, σιωπηλά, ανείπωτα… αλλά πληγώνουν τη μνήμη. Εκείνη τη λεπτή γραμμή που κρατάει ζωντανές τις στιγμές. Τις ανθρώπινες συνδέσεις. Τις ευκαιρίες να είμαστε λίγο πιο αληθινοί.
Είναι υπέροχο να λες «ευχαριστώ». Όταν το νιώθεις. Όταν το εννοείς. Όταν έχεις επίγνωση του πόσα πήρες από μια ψυχή που ίσως δεν σου χρωστούσε τίποτα – αλλά σου έδωσε κάτι που δεν είχες.
Κι αν δεν προλάβεις να το πεις, να το νιώσεις. Να το στείλεις με το βλέμμα. Να το αφήσεις να φύγει από μέσα σου και να ακουμπήσει εκείνον που το αξίζει.
Γιατί το πιο αληθινό ευχαριστώ, δεν χρειάζεται φωνή. Μόνο αλήθεια.
