Γράφει η Αργυροπούλου Ναταλία
Δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους που παίζουν με τις σιωπές. Αυτούς που περιμένουν να μαντέψεις, να αποκωδικοποιήσεις, να διαβάσεις ανάμεσα στις γραμμές.
Σου λείπω; Πες το μου!
Πόσο πιο απλό μπορεί να γίνει;
Όχι με υπονοούμενα. Όχι με likes σε παλιές φωτογραφίες, ούτε με ατάκες κρυμμένες πίσω από χιούμορ. Όχι με «τυχαία» πεσίματα σε μέρη που ξέρεις ότι θα είμαι.
Αλλά με λέξεις ξεκάθαρες. Με ένα μήνυμα που να μην χρειάζεται μετάφραση. Με μια κίνηση που δείχνει πως δεν σε τρώει μόνο ο εγωισμός σου, αλλά και η απουσία μου.
Γιατί ξέρεις κάτι;
Η ζωή είναι ήδη αρκετά περίπλοκη για να κάνουμε δύσκολα και τα απλά.
Αν σου λείπω, πες το.
Αν θες να με δεις, κάνε κάτι.
Αν ακόμα σκέφτεσαι εκείνα τα βράδια, μην τα αφήνεις να μένουν απλά αναμνήσεις.
Δεν θα κάτσω να ψάχνω σημάδια. Δεν θα χάσω τον χρόνο μου διαβάζοντας τα κενά. Δεν θα περιμένω κάποιον που δεν μπορεί να βρει το θάρρος να πει αυτό που νιώθει.
Γιατί ξέρεις τι γίνεται όταν δεν μιλάς;
Κάποια στιγμή, σταματάει να έχει σημασία.
Σταματάει να έχει σημασία αν σου λείπω, αν με θέλεις, αν ακόμα με σκέφτεσαι. Γιατί ο χρόνος δεν παγώνει. Γιατί οι άνθρωποι που περιμένουν για πολύ, κάποια στιγμή σταματούν να περιμένουν.
Και τότε θα το πεις, αλλά δεν θα είμαι πια εκεί για να το ακούσω.
