Γράφει η Αγγελική Γιαννακοπούλου
Δεν αρκεί να λες “είμαι εδώ” όταν το μυαλό σου ταξιδεύει αλλού ή όταν οι ώρες κυλούν χωρίς να αφήνεις κανένα ίχνος του εαυτού σου. Σε θέλω εδώ, παρόντα – όχι απλώς σωματικά, αλλά με όλη σου την ψυχή, με όλη σου τη δύναμη και το πάθος.
Αντί να κρύβεσαι πίσω από το κινητό σου, τις συναντήσεις χωρίς ουσία ή τις ψεύτικες υποσχέσεις που σου λένε ότι “θα είσαι πάντα εκεί”, θέλω να νιώθω την αληθινή σου παρουσία. Κάθε φορά που μιλάμε, κάθε φορά που κοιτάς στα μάτια μου, θέλω να δω ότι είσαι εκεί, στο ίδιο επίπεδο, χωρίς εξαιρέσεις.
Δεν είναι για μένα θέμα να ζητάω να γίνεις πιο “παρόν” ή να πας πέρα από τα συνηθισμένα – είναι για μένα θέμα αυθεντικότητας. Θέλω να καταλαβαίνεις πως η παρουσία σου, εδώ και τώρα, έχει τη δύναμη να φωτίσει τις σκοτεινές μου μέρες, να γεμίσει το κενό που με πνίγει όταν λείπει το ειλικρινές σου “είμαι εδώ”.
Σε θέλω να σταματήσεις να τρέχεις πίσω από φαντασιώσεις ή να κρύβεσαι πίσω από το “δεν έχω χρόνο”. Θέλω να ξαναβρεις τη δύναμη να αφήνεις τα πάντα στην άκρη και να ζεις τη στιγμή, γιατί αυτή η στιγμή είναι μοναδική. Να καταλάβεις πως κάθε στιγμή που χάνεις την πραγματική σου παρουσία είναι μια στιγμή που χάνεις την ευκαιρία να μας χτίσεις κάτι πραγματικό.
Δεν μου ενδιαφέρει να ακούω «θα έρθω αργότερα» ή «θα προσπαθήσω». Θέλω να νιώθω πως έχεις την ψυχή σου μαζί σου – ότι στο κάθε σου βήμα υπάρχει αυτή η ακαταμάχητη απόφαση να ζεις τη ζωή μας στο έπακρο. Όταν λες «είμαι εδώ», δες το με το βλέμμα σου, νιώσε το με την καρδιά σου και κάνε το πραγματικότητα.
Αν μπορέσεις να είσαι πραγματικά παρών, τότε δεν χρειάζεται να λέμε τίποτα άλλο. Η σιωπή σου, όταν είναι γεμάτη νόημα, γίνεται η πιο δυνατή απόδειξη της αγάπης. Σε θέλω εδώ, παρόντα – γιατί μόνο έτσι μπορούμε να ζήσουμε τη ζωή μας με όλη της τη γλυκύτητα, το πάθος και την αυθεντική μας ομορφιά.
