Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Τις προάλλες σε είδα τυχαία στο δρόμο. Προχωρούσες βιαστικά, δεν με αντιλήφθηκες. Κοντοστάθηκα και σε παρατηρούσα μέχρι να χαθείς από το οπτικό μου πεδίο. Ένα αχνό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη μου. Ξέρεις δεν σου κρατάω κακία. Αντίθετα σου χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Κάθε συνάντηση στη ζωή μας είναι κι ένα μάθημα. Υπάρχουν άνθρωποι τόσο δοτικοί και καλοσυνάτοι, που με τη συμπεριφορά τους παρακινούν τους συνανθρώπους τους να θέλουν να τους μοιάσουν έστω στο ελάχιστο της μεγαλοψυχίας, της αγνότητάς τους. Έτσι και για μένα οι άνθρωποι αυτοί, που είναι βέβαια ελάχιστοι, αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση.
Παράλληλα υπάρχουν άνθρωποι κακοί, συμφεροντολόγοι και εγωιστές που αν τους συναντήσετε θα σας αφήσουν όχι μόνο πληγές στην ψυχή σας αλλά και μια μεγάλη παρακαταθήκη από μαθήματα ζωής.
Με αυτόν τον τρόπο όχι μόνο δεν θα θελήσετε ποτέ να γίνετε σαν αυτούς μα το σημαντικότερο είναι πως θα μάθετε να εκτιμάτε και να ξεχωρίζετε τους καλούς ανθρώπους. Διότι αν δεν γνωρίσουμε τους χειρότερους ανθρώπους, ίσως δεν θα δούμε ποτέ τη λάμψη που αφήνουν στο πέρασμα τους οι καλοσυνάτοι άνθρωποι.
Γι’ αυτό λοιπόν σου χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ που πέρασες από τη ζωή μου. Η καρδιά μου έχει θωρακιστεί πλέον και δεν μπορεί τίποτα να την πικράνει. Κι αυτό το οφείλω σε σένα.
Ευχαριστώ που γνώρισα το χειρότερο και έτσι μπόρεσα να συνειδητοποιήσω πόσο τυχερή είμαι όταν η ζωή έφερε στο δρόμο μου ότι καλύτερο! ” Σε ευχαριστώ”, μονολόγησα συνεχίζοντας να περπατώ με ένα χαμόγελο ευτυχίας ζωγραφισμένο στο πρόσωπό μου.
