Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
Γέμισε ο κόσμος μη-δεν-ικά.
Και απ’ τον πολύ τον φόβο, ξέχασε να ζει και να αισθάνεται.
Υπάρχει αλλά δε ζει.
Παίρνει αναπνοή, αλλά δεν αναπνέει.
Φοβάται να εκφραστεί, μην τυχόν προδώσει μέσα του τα δεν του και τα μη.
Ψάχνει να είναι ασφαλής μέσα στο μυαλό του.
Μα ασφαλής εκεί, ποτέ δε νιώθει.
Γέμισε ο κόσμος μη-δεν-ικά.
Αδεια βλέμματα, κενά και φοβισμένα.
Αγγίγματα ανέπαφα, αγκαλιές εξ’ αποστάσεως και φιλιά ανύπαρκτα.
Πώς έγινε έτσι η ζωή σου; Συνήθισες στο να μη νιώθεις;
Εμεινες στο να μην μπορείς;
Στενό πουκάμισο τα συναισθήματά σου, μήτε αφήνεσαι, μήτε αναπνέεις, μήτε και ζεις.
Και περνάει η ζωή και χάνεται και έγινε συνήθεια στενή.
Με πόσα μη και δεν την φόρτωσες;
Πόσο συνήθισες το να μη ζεις;
