Γράφει η Λιάνα
Σε βλέπω χρόνια. Προχωράς με το κεφάλι χαμηλωμένο και μ’ ένα βήμα αργό, σα να βαρέθηκες το δρόμο, σα να σε κούρασαν οι περιπλανήσεις. Φίλοι και γνωστοί, λίγοι στην πορεία σου, άλλωστε πάντα προτιμούσες τη μοναξιά σου. Και όποτε έβγαινες απ’ αυτή, το κανες είτε για να ευχαριστήσεις κάποιον, είτε γιατί διέκρινες κάτι διαφορετικό να πλανάται στον αέρα.
Δανεικές αγάπες, δανεικές σχέσεις, δανεικές ατάκες. Κι όλο να ακολουθείς το υποτιθέμενο σωστό, να κρατάς τα προσχήματα σε όλους τους τομείς, να έχεις το στόμα σου κλειστό και την καρδιά σου κλειδωμένη. Λίγες αναλαμπές, ίσα ίσα για να θυμάσαι πως υπάρχει και μια άλλη πλευρά, μια άλλη κατεύθυνση, ανεξερεύνητη και σίγουρα πιο φωτεινή.
Μεγάλωσες. Δεν το κατάλαβες, όμως τα χρόνια πέρασαν γρήγορα. Το διαβάζεις στις ρυτίδες σου, στις μειωμένες αντοχές σου και στην ανύπαρκτη υπομονή σου. Μεγάλωσες στο ίδιο τέμπο τόσα χρόνια, που κάπου ξέχασες, εκεί πίσω, εσένα. Τα όνειρα σου, τα πιστεύω σου. Κλείστηκες στη ρουτίνα σου και αυτή τη φωνή που άκουγες στο μυαλό σου, να μη γίνεις ένα με το πλήθος, άρχισες να την αγνοείς. Θες να το πεις βόλεμα; Θες να το πεις δειλία; Άφησες ανοιχτούς λογαριασμούς με τη ζωή.
Κι εγώ που για σένα κρατάω ζωντανά όλα αυτά που πόθησες, όλα αυτά που κοιτάς πίσω και δακρύζεις, οφείλω να σου δώσω ώθηση και ψυχή να παλέψεις. Οφείλω να σε βγάλω απ’ το τέλμα και να σε σπρώξω να τολμήσεις να μηδενίσεις τις πίκρες που σε οδήγησαν σε μια καταραμένη απάθεια και να σε οδηγήσω σε μια νέα πορεία.
Άλλαξε το βήμα πια. Κάνε μια επιτόπου στροφή και προχωρά στην αντίθετη μεριά των πρέπει σου.
Λαχταρώ να δω μια νίκη στα μάτια σου και να νιώσω τη γαλήνη σ’ όλο σου το είναι. Λαχταρώ να σε δω να πας κόντρα στα δήθεν, κόντρα στις βολικές συναινέσεις και να διεκδικήσεις πρόσωπο με πρόσωπο, αυτά που σ’ έπεισαν ή πείστηκες πως δεν μπορείς να κατακτήσεις.
Πόλεμος η ζωή, χαρά μου. Κι επιβιώνουν αυτοί που το μαχαίρι το φτάνουν στο κόκκαλο. Αυτοί που συμφιλιώνονται με τα λάθη, που δεν ντρέπονται να κοιτάνε πίσω και να βουρκώνουν, αυτοί που δεν αρνούνται τις συγνώμες και τα ευχαριστώ.
Βάλε στόχο σου μια κορυφή, όχι ευκολοδιάβατη και στρωμένη με ψευδαισθήσεις. Βάλε στόχο το άπιαστο, όπως εσύ το έπλασες στο μυαλό σου, οποία έννοια και εικόνα έχει. Κι εγώ εδώ, θα δώσω κάθε σταγόνα αντοχής, δύναμης και κουράγιου, που μου έχουν μείνει, θα σου σφιχτοκρατάω το χέρι και θα σου σκουπίζω τον ιδρώτα.
Είναι δύσκολος ο ανήφορος της δικαίωσης, αλλά έχει τόσο ωραία θέα εκεί πάνω, που μονομιάς οι κόποι ξεχνιούνται. Ανέβα λοιπόν και κάνε την κορυφή δική σου. Προσωπική επιτυχία και αναγνώριση. Ζήσε, ρούφα στιγμές, αγάπα ανθρώπους. Γέλα ή κλάψε. Βγάλε από πάνω σου τη μιζέρια και την υποτονικότητα. Άσε τα συναισθήματα σου να κυλήσουν ατόφια και να γιατρέψουν κάθε τι παλιό. Σεβάσου τη ζωή και φέρσου της όπως της αρμόζει. Δυναμικά και σαρωτικά. Δεν αξίζουν οι μεσοβέζικες καταστάσεις σ’ αυτούς που αλλάζουν την ιστορία τους.
Προχώρα κι εγώ θα μαι εδώ. Γιατί; Γιατί εγώ είμαι εσύ και πλέον δεν μπορώ να δίνω άλλοθι στους φόβους και στις αναβολές…..
