Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Έχω ανάγκη να πιστεύω, γι’αυτό μην με χαλαλίζετε με την προδοσία, μην μου σμιλεύετε τα σ’αγαπώ μου.
Τ’όνειρο μου είναι να πιστεύω στα πάντα, ακόμη κι αν είναι κάτι που θα με πληγώσει πολύ.
Πιστεύω στους ανθρώπους κι αυτό με κάνει να χαμογελάω.
Πιστεύω στα χαμόγελα τα αληθινά, αυτά που σε κάνουν να δακρύσεις.
Πιστεύω στις αγκαλιές τις λυτρωτικές, αυτές που δεν σ’αφήνουν ανάσα να πάρεις.
Και παίρνω παραμάσχαλα τα πιστεύω μου, γιατί η ζωή είναι τόσο γλυκιά για να μην αγαπάς.
Αμφιβάλλω για όλα και πιστεύω σε όλα, γιατί η αντίληψή μου είναι μεγαλύτερη απ’την σκέψη μου.
Κι όποιος μπορεί και καταλαβαίνει την σκέψη μου, μπορεί και να με πείσει για κάτι που δεν ισχύει.
Εγώ πάντως πιστεύω στους ανθρώπους.
Μα είναι οι άνθρωποι που δεν πιστεύουν στον εαυτό τους, γιατί τους σπρώχνει η δύναμη του εγώ τους.
Δεν πιστεύω στα τυχαία συμβάντα.
Πίσω από κάθε τι που “μου” γίνεται έχω αρωγό το δικό μου λάθος.
Ίσως να υπάρχει η αιτία, αλλά η αφορμή θα είμαι πάντα εγώ και το λάθος μου.
Ποτέ δεν φταίει μόνο ο ένας, “να το θυμάσαι”.
Φταίω όσο φταις και φταις όσο φταίω.
Απλά πρέπει να κατεβάσεις το εγώ σου για να το καταλάβεις.
Πρέπει να μηδενίσεις τον εγωισμό σου.
Πρέπει να πιστέψεις ξανά στον άνθρωπο.
Πρέπει να πιστέψεις στον εαυτό σου.
