Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ρώσικη Ρουλέτα ο έρωτας και δεν δίνει ευκαιρίες.
Ερώτηση, απάντηση.
Ναι, όχι.
Δεν σηκώνει πολλές λέξεις.
Δεν σηκώνει “ναι μεν αλλά”, “όμως”, “θα”..
Ζητάει απαντήσεις παντελωνάτες σε ερωτήσεις που ξέρει ήδη πως δεν πρέπει να κάνει.
Ναι, κάποιες ερωτήσεις δεν πρέπει να τις κάνεις.
Είναι από μόνες τους εισιτήριο one way για την κόλαση και πρέπει να είσαι προετοιμασμένος άπαξ και τις ξεστομίσεις.
Ξεκινάμε λοιπόν.
Εγώ με άγνοια κινδύνου κι εσύ, με τον εγωισμό της σιγουριάς.
Της σιγουριάς που εγώ σου επέτρεψα να έχεις για μένα. Της σιγουριάς που ήθελα να έχεις για μένα.
Μόνο που σήμερα αγάπη μου οι κανόνες θα αλλάξουν.
Το παιχνίδι θα το φέρω στα μέτρα μου όπως τόσο καιρό νόμιζες πως έφερνες εμένα στα δικά σου.
Μα δεν κατάλαβες πως εγώ, δεν μπαίνω σε καλούπια. Δεν χωράω σε κουτάκια. Δεν μπορείς να με “τροποποιήσεις”. Θα το κάνω όσο θέλω εγώ. Όπως θέλω εγώ. Για όσο θέλω εγώ.
Για όσο η ανάσα σου θα είναι ένα με την δικιά μου.
Για όσο το χαμόγελό σου θα είναι ο λόγος για να ζω.
Μην ξεχνιέσαι.
Εδώ, απέναντί μου. Εσύ κι εγώ. Μόνοι και τώρα δεν μας δένει κανένας έρωτας.
Τώρα είναι όλα εύκολα.
Κοίτα με και απάντα μου μια μια τις ερωτήσεις.
Ή μάλλον, μια μόνο ερώτηση θέλω να σου κάνω. Μια μόνο ευκαιρία θα έχεις.
– Με αγάπησες;
– Πολύ.
Ψεύτη.
Ούτε μια σφαίρα δεν θα σου χαλαλίσω.
Τώρα τα θέλω όλα για μένα.
Ακόμα και το τέλος.
Γιατί κι αυτό, θα γίνει με τον τρόπο που θέλω εγώ πια.
Με αξιοπρέπεια. Την ξέρεις τη λέξη;;
Στον έρωτα το μόνο που απαιτεί αξιοπρέπεια, είναι το τέλος αγάπη μου.
Εκεί, φεύγοντας, ποτέ να μην ξεχνάς να πάρεις την αξιοπρέπειά σου.
Είναι ότι σου έμεινε.
Και τώρα σώπασε. Το παιχνίδι τελείωσε.
Και οι μνήμες δικές μου, και ο πόνος δικός μου, και η σφαίρα δική μου.
Τέλος.
