Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Πάμε για έναν αμοιβαίο έρωτα;
Πάμε για μια ανατολή που θα είναι μόνο δική μας;
Πάμε να σμίξουμε τις ζωές μας και να βγάλουμε αγάπη;
Πάμε εκεί που δεν μας πήγαν οι άλλοι;
Εκεί που το πάθος μας θα εκτιναχτεί.
Πάμε να κρατηθούμε χέρι χέρι κι όπου μας βγάλει.
Πάμε να χορτάσουμε έρωτα;
Πάμε εκεί που η αυγή θα ανασταίνει τις ανάσες μας;
Ο έρωτας ο αμοιβαίος όμως τα κάνει όλα τόσο απλά.
Σκέφτομαι τα ίδια πράγματα, έχω τα ίδια θέλω.
Θέλω να σου μιλήσω και είσαι πάντα εκεί για μένα, γιατί λαχταράς να μ’ακούσεις κι εσύ.
Κι όταν σου δίνω την ψυχή μου να ξέρεις ότι δεν θα την πάρω ποτέ ίδια.
Γιατί η δική μου αγάπη δεν έχει όριο, δεν νιώθει δειλία, φόβο και καταπίεση.
Η δική μου αγάπη είναι γυμνή.
Έτσι είναι η αγάπη η αμοιβαία, γυμνή.
Σέρνεται στα σεντόνια και καταπίνει με πάθος τον έρωτα.
Έχει άλλη μαγεία η ηδονή όταν είσαι ερωτευμένος.
Γι’αυτό σου λέω ρε έρωτα, χτύπα εκείνους που δεν σε φοβούνται, που αλυχτάνε στο περπάτημά σου, που ουρλιάζουν σε κάθε πανσέληνο για την αφή σου.
Δώσε σε κείνους τους φευγάτους, τους αλλοπαρμένους το χάδι σου, την ορμή σου και την λαχτάρα σου.
Κι εγώ θα σε σκεπάσω με έρωτα όταν βρεθούμε.
Θα σου δωρίσω όλες τις χαρές της σάρκας μέχρι να λιγοθυμήσεις.
Θέλω με μένα να τα χάσεις ολότελα και μόνον το σώμα μου μες στο δικό σου σώμα να γεύεται την μυρωδιά του οργασμού.
Βάλε μόνο ένα χαμόγελο και έλα.
Έτσι κι αλλιώς τι είναι ο έρωτας ψυχή μου;
Μια προσωπική εξέλιξη μέσα από τα μάτια του άλλου.
Ο ενθουσιασμός που αγγίζει τα όρια της παράνοιας.
Ένας οργασμός δίχως τέλος.
Μια λύτρωση αμοιβαία. μνήμες, μυρωδιές και γεύσεις μία μία μέσα σου.
Εποχές που ρυθμικά αλλάζουν η μία μετά την άλλη.
Κάτι στο στομάχι, κάτι εκεί, εδώ στο στέρνο.
Κάτι στη καρδιά, κάτι στο μυαλό.
Συναισθήματα γεμάτα που δεν φοβούνται να αποκαλυφθούν.
Από αυτά που δεν λέγονται με λέξεις, γιατί λέξεις δεν υπάρχουν ακόμα να τα εκφράσουν.
Εκείνα που ξεχειλίζουν από τα μάτια σου, όχι το στόμα.
Εκείνα που αν έχεις νιώσει, με καταλαβαίνεις.
Γιατί ο έρωτας είναι ελευθερία και ας το ξεχνάμε πολλές φορές.
Γιατί ο έρωτας είναι μέσα μας και πρέπει να στάζει “θέλω”.
Τι λες λοιπόν, πάμε για ένα έρωτα μόνο δικό μας;
