Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Έβαλα να παίζουν εκείνη η λίστα με τα τραγούδια που ακούγαμε στα ταξίδια. Ξέρεις, εκείνη που μοιραζόταν ανάμεσα στα δικά σου τα βαριά τα λαϊκά και τα δικά μου που τα κορόιδευες και τα έλεγες κουλτουριάρικα.
Σε θυμήθηκα απόψε και μαζί θυμήθηκα όλα τα ξενύχτια μας, όλα τα ταξίδια μας. Όλα τα σημάδια κι όλες τις γρατζουνιές που άφηνες στο κορμί μου σε κάθε σου πέρασμα.
Σε θυμήθηκα απόψε και πονάει κάθε μου κύτταρο μακριά σου.
Μου λείπεις κάθε λεπτό, της κάθε μέρας.
Κι εκείνος ο αριθμός σου, χαραγμένος στο μυαλό μου, να μην μπορεί να βγει και να με προκαλεί να τον σχηματίσω.
Ένα σ’αγαπώ πήρα να σου πω, κι ένα μου λείπεις..
Πόσες φορές δεν έπαιξα αυτή τη φράση στο μυαλό μου. Να σου τη λέω, να με ακούς, να μου λες “κι εμένα” και να ξεκινάμε την ιστορία από την αρχή.
Ούτε απόψε θα σου τηλεφωνήσω, γιατί κάθε κύτταρό μου σε αναζητά αλλά κάθε κύτταρό μου θυμάται όχι μόνο τα ταξίδια, τα φιλιά, τον έρωτα, τα φιλιά και τα σημάδια από τις νύχτες τις αξημέρωτες..
Θυμάται και τα δάκρια, και τον πόνο, και την απογοήτευση. Θυμάται και το άδειασμα και την προδοσία.
Κι έτσι μένει ο αριθμός σχηματισμένος στο τηλέφωνο..
