Γράφει η Μαρία Κοψιδά
Δεν υπάρχει ειδικό εγχειρίδιο, ούτε σωστός τρόπος. Η αγάπη είναι προσωπική υπόθεση.
Δεν υπάρχει κανονισμός και στην ουσία κανείς δεν ξέρει τι κάνει αυτός που ” πραγματικά αγαπάει”. Στην πραγματικότητα εικάζουμε. Ξέρουμε μόνο τι θα θέλαμε να κάνουν σε εμάς ή φανταζόμαστε τι θα έκανε κάποιος που αγαπάει άνευ όρων, το οποίο, συχνά το χρησιμοποιούμε ως δικαιολογία για να καλύψουμε τον δικό μας εγωισμό, τη δική μας ανασφάλεια.
Αυτός που λέει ”ο άνθρωπος που αγαπάει φέρεται έτσι”, ” αν αγαπούσες δε θα το έκανες αυτό”
”αν αγαπάς φαίνεται”, να ξέρετε, έχει πνιγεί στην ανασφάλεια και στην αμφιβολία για τον εαυτό του.
Όλοι θέλουμε να μας αγαπάνε, να μας προσέχουν, να μας φροντίζουν, όπως και αν είμαστε. Είτε έχουμε νεύρα, είτε πλήττουμε, είτε λέμε ψέμματα, είτε κάνουμε λάθη.
Εμείς, μπορούμε;
Όλοι θέλουμε κάποιον που θα είναι πάντα εκεί. Ότι και να γίνει. Κάποιον να παλεύει για εμάς, να μας διεκδικεί.
Εμείς θα το κάναμε ποτέ;
Όλοι θέλουμε κάποιον να μας δίνει την αξία που χρειαζόμαστε. Να μην δαμάζει τα συναισθήματα του από εγωισμό ή ανασφάλεια.
Εμείς θα μπορούσαμε; Ή μήπως είμαστε από εκείνα τα ανθρωπάκια που ψάχνουν κάποιον λιγότερο αδύναμο ώστε να του φορτώσουμε όλα αυτά και να του επιβάλλουμε το ” πως αγαπάει κάποιος” για να επιβεβαιωθούμε;
Γιατί παραπονιέστε ότι δεν υπάρχουν αμοιβαία αισθήματα; Γιατί αν παρατηρήσετε τις περισσότερες σχέσεις, όλα στην αρχή είναι ωραία που ο ένας προσπαθεί να εντυπωσιάσει τον άλλο, όμως, όταν η σχέση πάρει τη ροή της και κυλάει στην καθημερινότητα, η σχέση βρίσκεται στα χέρια του λίγο πιο δυνατού, του λίγο πιο εγωιστή, του λίγο πιο σίγουρου για τον εαυτό του, αυτουνού που δεν φοβάται. Με αποτέλεσμα ο άλλος να υπομένει εκεί γιατί ” έτσι αγαπάνε”.
Είναι λίγο άδικο αυτό. Είτε βρίσκεσαι στην πλευρά του δυνατού, είτε του αδύναμου στην ουσία δεν κερδίζει κανείς τίποτα. Μια υγιή σχέση χτίζεται όταν και οι δύο θέλουν να μοιραστούν την αγάπη που έχουν οι ίδιοι μέσα τους. Που σίγουρα δεν είναι ίδια, δεν τη νιώθουν με τον ίδιο τρόπο, ίσως να μην την νιώθουν στην ίδια ένταση, να μην τη βγάζουν με το ίδιο αποτέλεσμα, Όμως ότι και αν είναι, όπως και αν είναι, θέλουν να το μοιραστούν και αυτό έχει σημασία.
Θα υπάρξει ζήλια, θα υπάρξει ρουτίνα, φωνές, τσακωμοί. Όλα αυτά είναι φυσιολογικά και αναπόφευκτα στη αλληλεπίδραση δυο ανθρώπων μιας στενής σχέσης. Δε γίνεται να κυλούν όλα ομαλά. Υπάρχουν τα απρόοπτα, οι λύπες, οι στεναχώριες, οι προβληματισμοί. Είναι πράγματα που δεν μπορείς να αποφύγεις. Όταν όμως τα μοιράζεσαι είναι πολύ καλύτερα. Η αγάπη ίσως είναι αυτό, να περνάτε όλες τις φάσεις μαζί χωρίς να το πολυ-συζητάτε. Η αγάπη σίγουρα όμως είναι μοίρασμα.
Αν με ρωτήσετε πως είναι η αγάπη και τι την καθορίζει δεν ξέρω να σας πω. Νομίζω κανείς δε ξέρει, ο καθένας λέει την προσωπική του άποψη σύμφωνα με τον ίδιο.
Ξέρω μόνο ότι, την πραγματική αγάπη την έχεις μέσα σου, και δεν τη ζητάς, τη μοιράζεσαι.
Ξέρω, ότι αν νιώθεις αγάπη νιώθεις και πληρότητα, δίνεις αξία στον εαυτό σου χωρίς να περιμένεις να το κάνει άλλος.
Ξέρω ότι η αγάπη δεν κρύβεται. Δεν ξέρω πως φαίνεται. Ξέρω όμως ότι δεν μπορεί να κρυφτεί.
Ξέρω ότι την αγάπη τη δίνεις χωρίς να περιμένεις να πάρεις πρώτα.
Ξέρω ότι μπορείς να αγαπάς όπως εσύ θέλεις αλλά δεν μπορείς να αναγκάσεις και τον άλλο να το κάνει. Ούτε να του υποδείξεις πως να το κάνει.
Ξέρω ότι όλοι έχουν τη δική τους βούληση στην αγάπη και ο καθένας αγαπάει με το δικό του τρόπο.
Αγάπα πρώτα τον εαυτό σου όπως εσύ θέλεις, και έπειτα μοίρασέ τη όπως εσύ θέλεις.
