Γράφει η Τζένη Ζάικου
Έδωσα τα πάντα.
Κάθε σπιθαμή υπομονής, ενσυναίσθησης και κατανόησης που διέθετε το σώμα μου.
Έδωσα τα πάντα κι όχι μόνο μια φορά, όχι μόνο σ’ ένα άτομο.
Έδωσα αγάπη, ελπίδα, αδελφικότητα.
Έδωσα τα πάντα, μα δεν έχω τίποτ’ άλλο να δώσω πια.
Αν και αργά, όμως κατάλαβα ότι τα έδινα σε λάθος άτομο.
Δεν ήσουν εσύ που τα άξιζες όλα αυτά, αλλά εγώ.
Προσπάθησα για καιρό να αντιληφθώ ποιος έπρεπε να είναι ο αποδέκτης της επιείκειάς μου, της κατανόησης, της καλοσύνης, μα πάνω που το μυαλό μου πήγαινε να σχηματίσει την εικόνα, τα φώτα πάλι έσβηναν και ξανά στο μηδέν βρισκόμουν.
Κι έτσι τα χρόνια περνούσαν κι εγώ εναπόθετα την ενέργεια και τις ελπίδες μου στο επόμενο άτομο που έμπαινε στη ζωή μου.
Η τελευταία φορά που διαψεύσθηκα όμως με τραυμάτισε βαριά κι έκανα μήνες να ξαναπερπατήσω – για να πετάξω ούτε λόγος.
Από τότε κι έπειτα ήμουνα πάντα καχύποπτη κι ανασφαλής. Πάντα κατηγορούσα τον εαυτό μου για το πού έφτασαν τα πράγματα.
Μου πήρε χρόνια να συνειδητοποιήσω πως αν δεν παρέχουμε, πρώτα και κύρια, στον εαυτό μας την αγάπη, αργά ή γρήγορα οι αποθήκες μας θα αδειάσουν.
Μα είναι τόσο δύσκολο μερικές φορές ν’ αγαπήσεις τον εαυτό σου. Τόσο πιο εύκολο να αγαπάς τους άλλους.
Κι όμως, όσο περισσότερο κατανόηση έδειχνα σε σένα και στα δικά σου “θέλω”, τόσο εγώ συρρικνωνόμουν.
Δεν του φέρθηκα καλά του εαυτού μου. Τον καταπίεσα, τον αλλοίωσα.
Και όλα αυτά για τί;
Για να πάρω την ίδια αγάπη από σένα που εγώ έδινα απλόχερα. Και τι πήρα πίσω τελικά;
Ψέματα, υποκρισία, εξαπάτηση.
Μα, στην τελική, δεν ήταν δική σου υποχρέωση να μ’ αγαπήσεις. Δική μου ήταν και την αμέλησα.
Το είδες αυτό, το μυρίστηκες. Το εκμεταλλεύτηκες.
Δεν έχω άλλο να δώσω λοιπόν. Στέρεψα. Οι αποθήκες μου έμειναν αδειανές. Ουρλιάζει το κενό εκεί μέσα.
Ίσως μακριά σου, αφού πια έχω αποθήκες γεμάτες και λαμπερές, να μπορέσω να βρω επιτέλους κάποιον που να ξεχειλίζει αγάπη και για τους υπόλοιπους.
Να μη νιώθει την ανάγκη να την ρουφάει αχόρταγα από τους γύρω του.
Να είναι πλήρης.
Ελπίζω κι εσύ μια μέρα να είσαι πλήρης.
Εγώ πάντως σίγουρα θα γίνω.
Άρχισα να βαδίζω αβέβαια προς εκείνη την κατεύθυνση εδώ και λίγο καιρό τώρα.
Νομίζω πως έφτασε λοιπόν η ώρα να τρέξω.
