Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Είναι στιγμές, που ενώ θα ήθελες να δώσεις κι άλλο, δεν μπορείς.
Είναι ίσως, που ήταν πολλές οι στιγμές που έβαλες τον εαυτό σου πίσω, για να εξυπηρετήσεις άλλων γνώμες και καταστάσεις.
Τόσες πολλές, που κάπου έχασες εσένα.
Τόσες πολλές, που κάπου να έφτασες ίσως, να σωματοποιήσεις την πίεση, την από ανάγκη αφωνία σου, τον θυμό, τον φόβο και τώρα, να καλείσαι να αντιμετωπίσεις έναν σωματικό πόνο, μια ασθένεια, ή κάτι άλλο.
Είναι λοιπόν αυτές οι φορές στην ζωή μας, που έρχονται, για να συνειδητοποιούμε, πόσο σημαντικό, είναι να επιλέγουμε εμάς.
Την δική μας φωνή, την δική μας ύπαρξη, όμορφα και ξεκάθαρα.
Ήρεμα και ταπεινά.
Ακόμα και όταν η επιλογή αυτή, δεν είναι εύκολη.
Γιατί σου τέλειωσαν οι δικαιολογίες.
Γιατί καλείσαι να αντιμετωπίσεις του πόνου τις συνέπειες.
Γιατί δεν αντέχεις πια, να έχεις καταστάσεις στην ζωή σου που σε φθείρουν και βγάζουν τον χειρότερό σου εαυτό.
Γιατί, είναι πολύ εξουθενωτικές και ψυχοφθόρες τέτοιες καταστάσεις και ζητούν απίστευτα ποσοστά ενέργειας για να τις ξεπεράσεις.
Και τελικά, πάνω στου χρόνου τα γυρίσματα, καταλαβαίνεις, ότι στην ζωή σου χρειάζεσαι ευγένεια και ηρεμία. Ομορφιά, γέλιο και αποδοχή. Ανθρώπους να ταιριάζεις, να μιλάτε γλώσσα κοινή.
Και κατανοείς πια, πως οτιδήποτε έξω από αυτό, δεν είναι κάτι που πια θες να παλέψεις.
Γιατί ίσως, να κουράστηκες να παλεύεις και να θέλεις απλά, να είσαι.
Να ζεις όμορφα και να απολαμβάνεις όποια ομορφιά συναντάς κάθε σου λεπτό.
Και να μένεις μαζί της, να την νιώθεις.
Να περνά μέσα σου και να σε ποτίζει.
Κι ίσως τελικά, για αυτό να ήρθε κι ο πόνος και οι δυσμενείς συνθήκες.
Για να νιώσεις την αξία σου.
Να σε επιλέξεις, για να μπορέσεις και από τους συμβατά με σένα ανθρώπους μετά, να επιλεχθείς.
