Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Πρέπει να μάθουμε να παρατηρούμε, να αφουγκραζόμαστε, να νιώθουμε πριν μιλήσουμε, να ακούμε πριν πάρουμε το λόγο. Δε φτάνει μόνο να βλέπουμε και να κρίνουμε μονομιάς. Πρέπει πρώτα να στεκόμαστε όρθιοι και να βάζουμε τον εαυτό μας στη θέση της εικόνας που έχουμε απέναντι μας. Πριν μάθω και εγώ να παρατηρώ απλά κοιτούσα. Έκρινα γρήγορα πριν ακούσω αλλά στη πορεία κατάλαβα.
Κατάλαβα πώς είναι να χαμογελάς πρώτος. Πώς είναι να βλέπεις τον ουρανό και να ευχαριστείς που ακόμα μπορείς να το κανείς. Κατάλαβα πώς είναι να αγγίζεις χωρίς να ακουμπά και πώς είναι να μιλάς χωρίς να βγάζεις ήχο. Κατάλαβα ποσό ωραία νιώθεις όταν κοιτάς τον άλλο στα μάτια. Τι ανακούφιση παίρνεις όταν ξυπνάς ακόμα μια μέρα στο κρεβάτι σου.
Κατάλαβα γιατί έχουμε χειμώνα και γιατί καλοκαίρι. Έμαθα να βλέπω με τα μάτια της ψυχής. Έμαθα να μοιράζομαι και να δίνω χωρίς να περιμένω αντάλλαγμα. Έμαθα να ενώνω τη ζωή μου με τις ζωές των άλλων και όχι να στέκομαι απέναντι τους. Μου άρεσε αυτός ο τρόπος περισσότερο από το χώρια. Και τότε κατάλαβα πως είναι να ζεις ολοκληρωτικά. Να βελτιώνεσαι μέρα με τη μέρα. Να προσπαθείς για αυτά που αγαπούσες. Να τολμάς γι αυτά που αγαπάς. Να ξεπερνάς τους φόβους σου και να δραπετεύεις από το κελί σου κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή. Να ελευθερώνεσαι.
Έμαθα να αποδέχομαι τα λάθη μου, να τα μετρώ και να κάνω περισσότερα μέχρι που στο τέλος τα μίκραινα.
Έμαθα να σέβομαι και να αγαπώ. Να δίνω δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες τζογάροντας πάντα
στο όνειρο.
Στην αρχή δε τα κατάφερνα. Με το χρόνο όμως βελτιώθηκα, έμαθα. Με βοήθησε ο καιρός, οι άνθρωποι που συνάντησα στο δρόμο μου, αλλά πιο πολύ ο εαυτός μου και η πίστη μου σε αυτό που ήθελα να καταφέρω.
Ο τολμών νικά και ο επιμένων κερδίζει. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν ολοκληρωτικά απλά βελτιώνονται εξίσου. Προσπαθούν, αγωνίζονται και στο τέλος τα καταφέρνουν γιατί το μυστικό ξεκινά από μέσα.
