Γράφει ο Αλέξανδρος Παπακωνσταντίνου
Να κοιμάσαι δίπλα μου κάθε βράδυ. Να ακούω την ανάσα σου να μπερδεύεται με τη δική μου, να νιώθω τη ζεστασιά σου να γεμίζει το κενό στο κρεβάτι και στην ψυχή μου. Να ξέρω πως, ακόμα κι αν όλα έξω μας διαλύονται, εδώ, σε αυτήν τη μικρή γωνιά, όλα είναι όπως πρέπει.
Δεν θέλω πολλά. Θέλω εκείνη τη στιγμή πριν κλείσεις τα μάτια σου, που γυρνάς και με κοιτάς, σαν να λες “είμαι εδώ”. Θέλω τα χέρια σου να με βρίσκουν στο σκοτάδι, να με τραβάνε πιο κοντά, σαν να μη θέλεις να με αφήσεις ούτε για λίγο. Και αν αυτό δεν είναι έρωτας, τότε δεν ξέρω τι είναι.
Να κοιμάσαι δίπλα μου, κι ας μην λέμε τίποτα. Οι σιωπές μας είναι πιο δυνατές από τα λόγια. Μου φτάνει που είσαι εκεί, που γεμίζεις τις νύχτες μου με την παρουσία σου. Δεν χρειάζεται να υπόσχεσαι το “για πάντα”. Μου αρκεί το “τώρα”.
Γιατί η αγάπη δεν είναι στα μεγάλα λόγια. Είναι στις μικρές στιγμές, στις ανάσες που μοιραζόμαστε, στις νύχτες που περνούν χωρίς να λέμε τίποτα, αλλά νιώθουμε τα πάντα. Και το μόνο που θέλω είναι αυτό: να κοιμάσαι δίπλα μου κάθε βράδυ, για όσο κρατήσει.
