Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Μου λείπεις στο είπα;
Μου λείπεις κάθε λεπτό, της κάθε μέρας, της κάθε ώρας, που δεν είσαι εδώ.
Μου λείπεις με έναν τρόπο που με καθορίζει ακόμα.
Μου λείπεις εσύ κι όλα όσα ήμουν εγω μαζί σου.
Ναι, αυτό είναι το χειρότερο. Ότι γούσταρα τρελά αυτή που ήμουν μαζί σου και τώρα με ξενερώνει ο ίδιος μου ο εαυτός.
Αυτό το κόκκινο, κατακόκκινο, το ίδιο με τη φωτιά που υπήρξα, έγινε τώρα ένα μοντέρνο μπεζ. Ένα αδιάφορο μπεζ..
Και δεν με αναγνωρίζω πια.
Δεν κάνω λάθη πια.
Τώρα τα κάνω όλα σωστά.
Δεν ζηλευω, δεν αντιδρώ, δεν τσακώνομαι.
Χαμογελώ γλυκά, κλαίω σπάνια, κινούμαι ήρεμα, ήσυχα..
Είμαι ένα μπεζ, ζεν.
Μονο που να, δεν ξερω πια, αν ζω.
