Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Έλα να κάνουμε λίγη φασαρία!
Κουράστηκα σου λέω με τα comme il faut.
Λέξεις προσεγμένες, φθόγγοι προβαρισμένοι, ήχοι που να βγαίνουν τόσο όσο, μην τυχόν και θυμηθεί κάνεις πως ζει κι αρχίσει να διεκδικεί την αλήθεια του.
Έλα να κάνουμε φασαρία όπως παλιά. Σαματα με γέλια και φωνές, να μιλάμε και τα χέρια να ακολουθούν τη ροή των λέξεων.
Δεν είναι λέει πια ωραίο να κινείς τα χέρια όταν μιλάς.
Να αναπνέεις επιτρέπεται ή μήπως ενοχλεί κι αυτό;
Εγώ θέλω λέξεις, ήχους και φωνές, να συμφωνούμε και να διαφωνούμε, να κόβεται η ανάσα από το γέλιο και να γεμίζουν δάκρυα τα μάτια.
Μη ακούγεσαι, μην ενοχλείς, μην μιλάς..
Τι θα ακολουθήσει;
Μη νιώθεις, μην αναπνέεις, μη ζεις;
Λυπάμαι, δεν θα πάρω!
Θα μιλάω δυνατά, θα γελάω αληθινά, θα νιώθω μέχρι το μεδούλι και θα ζω κατά πως θέλω κι όχι κατά πως πρέπει.
Κι αν δεν ταιριάζω στο αλγόριθμο, τι να κάνουμε; Θα ζήσω κι έτσι..
Γιατί;
Γιατί θέλω.
Κι ό,τι θέλω, το μπορώ.
