Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
“Αλλοπρόσαλλη και κυκλοθυμική” μου είπες μια μέρα που σου ζήτησα δυο λέξεις κατάδικές σου.
Διαφορετική, σκέφτηκα εγώ.
Έξυπνη, με όλους τους μη προφανείς τρόπους. Ιδιοφυής, χωρίς καμία επίδειξη της ιδιότητάς σου.
Ερωτική ως το μεδούλι, κι ας μην το άφηνες ποτέ να αναλώνεται στην επιφάνεια.
Αδιάφορη στα δεδομένα, στα προβλέψιμα και στα προφανή.
Με έναν δικό σου τρόπο θεώρησης της ζωής. Τόσο διαφορετικό από τον δικό μου.
Εμένα η ζωή μου ήταν μαθηματικά, υπολογισμοί, συντεταγμένες.
Κοίταγες τους ανθρώπους στα μάτια, τους έγδυνες από τις αναστολές και από τις ενοχές τους.
Αποσπούσες τις πιο βαθιές τους επιθυμίες χωρίς κόπο.
Διαφορετική πάστα, από αλλού φερμένη, που έλεγε κι ο ποιητής.
Κοίταγες το γκρεμό και βούταγες μέσα του χωρίς υπολογισμένο ρίσκο!
“Δεν υπάρχει πιο πρόστυχο ψέμα από το υπολογισμένο ρίσκο” μου φώναζες..
Μέσα από εσένα ερωτεύτηκα ξανά τη ζωή.
Χωρίς προσδοκίες, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς συντεταγμένες..
Χάθηκα στον κόσμο σου κι ας μην τον κατάλαβα ποτέ.
Μοναδική, διαφορετική, και ποτέ δική ΜΟΥ.
