Γράφει η Ράνια Σταθάκη
Είσαι πάντα μια πτήση μακριά. Έτσι λέω στον εαυτό μου κάθε φορά που το μυαλό μου σε ταξιδεύει εκεί. Σε εκείνη τη ζωή που δεν ζήσαμε. Στις αγκαλιές που έμειναν μισές, στα «σε θέλω» που δεν ειπώθηκαν ποτέ, στις στιγμές που μας έφυγαν πριν προλάβουμε να τις κάνουμε δικές μας.
Είσαι εκεί, μακριά, κι εγώ εδώ. Μετράω αποστάσεις, χρόνο, ευκαιρίες που χάθηκαν, και αναρωτιέμαι αν το τέλος μας γράφτηκε πριν καλά-καλά αρχίσουμε. Ήμασταν δύο άνθρωποι που κοιταχτήκαμε, που νιώσαμε, αλλά δεν τολμήσαμε να πάρουμε το επόμενο βήμα.
Μια πτήση μακριά… Ξέρεις πόσο κοντά μοιάζει; Αλλά και πόσο μακριά ταυτόχρονα; Είναι το αεροπλάνο που δεν μπήκα ποτέ. Είναι η απόφαση που έμεινε σε αναμονή. Είναι το «ίσως» που σκέφτομαι κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ.
Και τώρα; Τώρα είσαι πάντα ένα «αν» που κουβαλάω μαζί μου. Ένας προορισμός που δεν άγγιξα ποτέ. Μια ιστορία που δεν γράφτηκε αλλά ζει μέσα μου, κρυμμένη στις λέξεις που δεν πρόλαβαν να βγουν.
Ίσως να είναι καλύτερα έτσι. Ίσως, αν είχαμε ζήσει εκείνα τα «ποτέ», να είχαμε χάσει τη μαγεία που έχουν τώρα στη σκέψη μου. Ίσως να μην αντέχαμε το βάρος της πραγματικότητας. Ή ίσως να χάσαμε κάτι που δεν θα ξαναβρούμε.
Μια πτήση μακριά. Ίσως μια μέρα το ρισκάρω. Ίσως μια μέρα μπω σ’ αυτό το αεροπλάνο και έρθω. Κι αν δεν έρθω ποτέ, τότε κράτα τη σκέψη μου. Γιατί όσο κι αν μας χώρισαν οι αποστάσεις, δεν κατάφεραν ποτέ να με χωρίσουν από εσένα.
