Βλέπεις είναι από εκείνες που δεν ζητάνε. Μόνο περιμένουν να τους δοθεί αυτό που τους αξίζει.
Κι όταν δεν τους δοθεί, φεύγουν.
Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Και τώρα τι;
Την κυνήγησες, την διεκδίκησες, την κέρδισες.
Την έβαλες στην τροπαιοθήκη σου και την καμαρώνεις.
Την θαυμάζεις, είναι η γυναίκα ΣΟΥ. (τονισμένο το κτητικό πάντα)
Και μετά;
Μετά την ξέχασες στο ράφι με τα τρόπαια.
Την θυμάσαι όποτε μιλάει ή όποτε κάνει κάτι από εκείνα τα μαγικά της και την θαυμάζουν όλοι.
Την κοιτάνε οι περαστικοί της ζωής της μόνο που εκείνοι, πέρα από το θαυμασμό, έχουν και μια ερώτηση να κάνουν.
“Τι δεν καταλαβαίνει;” και πώς το λένε τα νιάτα;
Είναι διπλής ανάγνωσης η ερώτηση.
Τι δεν καταλαβαίνει εκείνη και μένει;
Τι δεν καταλαβαίνεις εσύ και δεν έχεις δει ότι σιγά σιγά φεύγει.
Τόσο σίγα, τόσο αργά που δεν το καταλαβαίνεις, αλλά φεύγει.
Κι ένα πρωί, εκεί που η “καλημέρα” δίνει την έναρξη για τη μέρα, δεν θα είναι εκεί.
Θα την ψάξεις, αλλά δεν θα είναι εκεί.
Θα βρεις μόνο το σημάδι της, στο σκονισμένο ράφι.
Εκεί που την ξέχασες, στολισμένο τρόπαιο.
Βλέπεις είναι από εκείνες που δεν ζητάνε. Μόνο περιμένουν να τους δοθεί αυτό που τους αξίζει.
Κι όταν δεν τους δοθεί, φεύγουν.
ΥΓ. Κατάλαβες καθρέφτη μου; Ή φίλε μου;
