Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Δεν κοιμήθηκα ποτέ δίπλα σου, να ακούσω την ανάσα σου τη νύχτα.
Δεν ξύπνησα ποτέ μέσα στην αγκαλιά σου, για να ξέρω πως είναι τα μάτια σου το ξημέρωμα…
Δεν μέθυσα ποτέ μαζί σου,για να δω ποιο τραγούδι θα τραγουδήσεις για μένα..
Δεν έκατσα ποτέ συνοδηγός σε ένα ταξίδι σου στο αμάξι, να μου κρατάς το χέρι και να μου λες «φύγαμε».
Δεν σε είδα ποτέ θυμωμένο, να φωνάζεις και να βρίζεις. Δεν είδα ποτέ τα άγχη σου και τις αναποδιές σου. Δεν σε είδα ποτέ να κλαις και να λυγίζεις.
Για μένα όμως, είσαι εκείνος που κοιμάται σαν μωρό, ξαπλωμένος στα χρυσοκέντητα σεντόνια της μάνας.
Είσαι εκείνος που το πρωι ξυπνάει με χαμόγελο και διάθεση για ζωή, ξεκινώντας τη μέρα του, δίνοντάς μου ένα φιλί.
Είσαι εκείνος που στα μεθύσια του, φωνάζει το όνομά μου και τραγουδάει δυνατά την αγάπη του για μένα.
Είσαι εκείνος που χωρίς πρόγραμμα, χωρίς δεύτερες σκέψεις, βάζει μπροστά τη μηχανή του αυτοκινήτου και φεύγει μαζί μου ένα ταξίδι χωρίς προορισμό, κι εγώ κάθομαι πλάι σου, ακουμπώντας το κεφάλι μου στους ώμους σου, χωρίς να μιλάω και απλά χάνομαι στα μάτια σου και στη διαδρομή.
Είσαι εκείνος που ακόμα και τον θυμό του τον πνίγει για να μην με πληγώσει!
Εκείνος που στέκεται δίπλα μου βράχος, χωρίς να λυγίζει κι ακόμα κι αν έρθει η στιγμή που θα κλάψει, θα τρέξει στην αγκαλιά μου για να σκουπίσω τα δάκρυά του και να του δείξω πως για μένα τα δάκρυα του είναι δύναμη!
Υπερβολικά όλα αυτά δεν βρίσκεις;
Ναι, είναι! Είναι τόσο υπερβολικά, όσο υπερβολικός απο μόνος του είναι ο έρωτας!
Όσο υπερβολικά, μετά απο τόσα χρόνια κι ακόμα κι αν είμαστε μακριά σε ζω, σε αισθάνομαι ή μάλλον σε φαντάζομαι…
Ξέρω, η αλήθεια είναι πως δεν σε έζησα, γι’αυτό είμαι ακόμα ερωτευμένη μαζί σου!
