Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου
Να το πάλι το κόκκινο φανάρι μπροστά μου. Είναι απίστευτο! Ένα «ουφ», ένα «γαμώτο» και το πόδι ξανά στο φρένο!
Δευτέρα πρωί. Το πρόγραμμα φορτικό και εγώ να τρέχω σαν την παλαβή μετρώντας ακόμα και τα δευτερόλεπτα. Δεν ξέρω πόσα φανάρια μπορεί να έχει μια μικρή επαρχιακή πόλη, εγώ πάντως τα συνάντησα όλα σήμερα και ήταν όλα κόκκινα.
Με τα νεύρα μου τσιτωμένα, λοιπόν, σταματάω σε κείνο το τελευταίο κόκκινο φανάρι της διαδρομής που όσο και αν το έβρισα, εκείνο στάθηκε μοιραίο.
Εγώ στην λωρίδα αυτών που στρίβουν, εσύ σε αυτήν με τα οχήματα που πρόκειται να κινηθούν ευθεία. Ξαφνικά και ενώ ψάχνω σταθμό στο ράδιο, ακούω εκείνο το τραγούδι. Ένα τραγούδι παλιό, ψαγμένο και πολύ αγαπημένο μου. «Μα ποιος είναι αυτός που ξέρει και δυναμώνει την φωνή σε ένα τέτοιο τραγούδι;» , σκέφτηκα και η περιέργεια με οδήγησε να σε κοιτάξω.
«Δεν μπορεί να είναι αυτός! Μα τι κάνει εδώ, αφού ήταν στην Αγγλία;» . Οι απορίες διαδέχονταν η μία την άλλη στο μυαλό μου, σαν τα βαγόνια ενός γρήγορου τρένου. Μέχρι να συνειδητοποιήσεις το προηγούμενο, έχει περάσει και το επόμενο.
Ο πρώτος μου έρωτας. Το πρώτο σκίρτημα της καρδιάς. Ξέρετε από κείνους τους έρωτες των μαθητικών χρόνων που περιμένεις στο διάδρομο του σχολείου να περάσει και να σου πει μια καλημέρα. Η απόλυτη ευτυχία ήτανε εκείνη η καλημέρα. Θυμάμαι ακόμα το κλάμα της μέρας που πέρασες από δίπλα μου, με αγνόησες και δεν μου την είπες. Τότε ήταν η απόλυτη δυστυχία. Τι αθώος και απλός που έμοιαζε ο έρωτας σε κείνα τα χρόνια!
Θυμάμαι και αλλά που εσύ δεν έμαθες ποτέ και είμαι σίγουρη ότι ούτε καν μπορείς να φανταστείς. Την γόπα από το τσιγάρο σου που κόλλησα στο ημερολόγιο μου, τις απεριόριστες κασέτες που έγραφα με την φωνή σου στην ραδιοφωνική εκπομπή που έκανες τότε, την φωτογραφία από την εφημερίδα του σχολείου που κατά λάθος είμαστε δίπλα δίπλα, το χαρτάκι με τα γράμματα σου και τον αριθμό σου που είναι ακόμα στο κουτί των αναμνήσεων μου.
Ήσουν ο γόης του σχολείου, ήμουν μια μικρή μαθήτρια από τις πολλές που ήταν ερωτοχτυπημένη μαζί σου. Ένας πλατωνικός έρωτας που τώρα πλέον, παίρνει σάρκα και οστά.
Με ένα φλερτ σε ένα κόκκινο φανάρι, με ένα χαρτάκι με τον αριθμό σου στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου μου κάτι ώρες αργότερα και ένα πρώτο ραντεβού λίγες μέρες μετά.
Τελικά ίσως ποτέ δεν είναι αργά για τίποτα και τίποτα δεν πεθαίνει, αν έχει γεννηθεί και εμποτιστεί βαθιά στο υποσυνείδητο μας!
