Γράφει η Κική Γ.
– Μα ακόμη δεν στόλισες;
Καημός και σοβαρή παράλειψη.
Αν μέσα μου αισθάνομαι μισή, αν για τον οποιοδήποτε λόγο είμαι μόνη μου, όχι από επιλογή αλλά από ανεπάλληλα λάθη. Αν πενθώ για ό,τι έχασα, για ό,τι δεν έζησα, για ό,τι πέθανε μέσα μου… είναι τελικά η λύση των προβλημάτων μου ο στολισμός; Πού έχουμε φτάσει και πού έχουμε εστιάσει!
Δεν μας γεμίζει τίποτα πια. Είμαστε, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, τόσο χάλια, μόνοι και ψάχνουμε να βρούμε λόγους να ξεφύγουμε από τη ρουτίνα μας, την καθημερινότητα. Λαχταράμε την αλλαγή της διάθεσης, λαχταράμε να ζήσουμε. Μας έπνιξαν τα προβλήματα, οι λάθος σχέσεις, οι ανασφάλειες, η καταναλωτική μανία.
Ξεχάσαμε να χαμογελάμε, να χαιρόμαστε, μπερδέψαμε ρόλους, γιορτές, εποχές. Νομίζουμε πως τα πολλά λαμπιόνια και τα τεράστια δέντρα ή καράβια θα αλλάξουν μαγικά τη ζωή μας. Μακάρι!
Μήπως, όμως, οι περισσότεροι δεν καταφέρνουμε να υπερνικήσουμε τα μικρά ή μεγάλα μας προβλήματα και πως τελικά μένουμε γεμάτοι θλίψη και μελαγχολία, να κοιτάμε το αστέρι παρακαλώντας να μας οδηγήσει κάπου, στο φως, στην άκρη του νήματος… όπου.
Σε κάθε περίπτωση, θα ευχηθώ όλος αυτός ο γιορτινός παροξυσμός να είναι επιτέλους για καλό και να χαμογελάσουν πρόσωπα, ψυχές, κορμιά. Κοροϊδεύουμε τους άλλους, παραμυθιαζόμαστε κι εμείς. Λίγη συμφιλίωση με την αλήθεια και την αλήθεια μας. Ήρθε η ώρα!
