Γράφει η Τζένη Ζάικου
Μίαν αγάπη σαν αυτή του Ρικ και της Ίλσα στο Casablanca χρειαζόμαστε.
Θα μου πείτε, κάτσε βρε κοπέλα μου, αυτοί δεν κατέληξαν μαζί!
Κι όμως, μαζί κατέληξαν. Από την αρχή της ταινίας ανήκαν ο ένας στον άλλον κι αυτό θα ίσχυε για πάντα από εκεί και πέρα.
Λένε ότι το συναισθηματικό δέσιμο είναι πιο ισχυρό από την φυσική παρουσία. Αυτό το ζευγάρι είναι το ζωντανό παράδειγμα.
Βέβαια, δεν θα μας έμενε τέτοια γλυκόπικρη αίσθηση στο τέλος της ταινίας, αν ο Ρικ δεν ήταν άντρας με Α κεφαλαίο.
Ένας άντρας που, όταν αγαπάει μία γυναίκα, ενδιαφέρεται να είναι κι αυτή ευτυχισμένη. Που θέλει να την προστατέψει. Ζυγίζει τα πράγματα και αντιμετωπίζει την σκληρή αλήθεια χωρίς υπεκφυγές: Ποιο είναι το καλύτερο τέλος για την ιστορία μας; Πώς θα μείνει η αγάπη μας ανόθευτη από τις αβάσταχτες αλήθειες αυτού του κόσμου;
Φέρεται σαν άντρας, λοιπόν, και δεν κωλώνει να πάρει στα χέρια του το μέλλον τους. Το τί αποφασίζει στο τέλος δεν έχει καμία σχέση με αυτό που θα ήθελε στην πραγματικότητα και αυτό τον τιμά, καθώς δεν τρέφει αυταπάτες που στο μέλλον θα πλήγωναν την γυναίκα που αγαπά.
Τέτοιους άντρες χρειάζεται αυτός ο κόσμος. Να μπορείς να γύρεις το κεφάλι σου στον ώμο του και να πεις Σ’ αγαπάω, δεν ξέρω τίποτα άλλο, είμαι στα χέρια σου, και να μπορείς να τον εμπιστευτείς πραγματικά. Να ξέρεις ότι τα έχει όλα καλυμμένα. Και αν όχι όλα, σίγουρα ό,τι έχει να κάνει με σένα και τη σχέση σας.
Έναν άντρα που δεν θα σκεφτεί πρώτα τον εαυτό του, μα πώς θα σε προστατέψει. Πώς θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Πώς θα φανεί αντάξιος της γυναίκας που αγαπάει.
Φυσικά, το ίδιο ισχύει και τούμπαλιν.
Γιατί, αν η γυναίκα δεν είναι ακομπλεξάριστη, αν διστάζει να πει είμαι δική σου, αν δεν μπορεί να δείξει πάθος και τρυφερότητα, αν το μόνο που την ενδιαφέρει είναι το status και τα λεφτά, τότε πώς να γίνει ένα τόσο θεσπέσιο πάντρεμα, ώστε ακόμα κι όταν η σχέση τελειώσει, να ανήκει ακόμα ο ένας στον άλλον;
Μία σχέση γεμάτη πάθος, δράμα, ίντριγκα, αλλά και ηθικές αξίες που σε αφήνουν άφωνο και δακρυσμένο στο τέλος της ταινίας, να κοιτάς την μαύρη οθόνη και να νιώθεις ελπίδα.
Διότι, αν μία τέτοια αγάπη παρουσιάζεται στην οθόνη μας, σίγουρα θα μας περιμένει και κάπου εκεί έξω, σωστά;
