Θυμήσου ποια ήσουν πριν γίνεις συμβιβασμός.
Πριν πατήσεις mute στα θέλω σου.
Πριν πεις “έτσι είναι η ζωή” και το καταπιείς.
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Σκέφτηκες ποτέ ότι την καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου δεν σου την πήρε κανείς;
Εσύ την άφησες.
Εσύ την σκόρπισες.
Και δεν φταίει ούτε ο πρώην, ούτε οι φίλοι, ούτε οι ευθύνες.
Φταις εσύ που πίστεψες πως για να σε αγαπήσουν, πρέπει πρώτα να εξαφανιστείς.
Άφησες κομμάτια σου σε χέρια άδειων ανθρώπων.
Ξόδεψες τον εαυτό σου σε αποδείξεις και προσπάθειες.
Και κάθε φορά που έλεγες “δεν πειράζει”, έχανες λίγο ακόμα από εκείνη που ήσουν πριν γίνεις “ό,τι θέλεις εσύ”.
Δεν σε ξέχασαν οι άλλοι.
Εσύ σε ακύρωσες.
Έγινες η καλή, η ήρεμη, η διακριτική, η κατανοητική.
Έγινες εκείνη που πνίγει τον θυμό της και χαμογελάει.
Που σκουπίζει τα δικά της δάκρυα μόνη.
Που δεν ζητάει, γιατί δεν θέλει να την πουν “πολλή”.
Μα ξέρεις τι είναι “πολλή”;
Να είσαι γυναίκα με πυρήνα.
Με βάθος. Με φωνή.
Με το θάρρος να πεις:
“Δεν αντέχω άλλο να με προσπερνάω”.
Γιατί αυτό κάνεις.
Σε προσπερνάς.
Για να προλάβεις τους άλλους.
Για να τους βολέψεις.
Για να μη φανείς εγωίστρια.
Μόνο που αυτό το παραμύθι τέλειωσε.
Δεν είσαι καλή όταν σε ξεχνάς.
Είσαι κουρασμένη.
Είσαι θυμωμένη.
Και παριστάνεις την ήρεμη γυναίκα, ενώ μέσα σου φωνάζεις.
Θυμήσου ποια ήσουν πριν γίνεις συμβιβασμός.
Πριν πατήσεις mute στα θέλω σου.
Πριν πεις “έτσι είναι η ζωή” και το καταπιείς.
Δεν είναι έτσι η ζωή.
Εσύ την έκανες έτσι.
Μήπως να αρχίσεις να θυμάσαι ποια ήσουν, πριν σε ξεχάσεις;
Και να τη διεκδικήσεις, αυτή την εκδοχή σου.
Την πιο δυνατή.
Την πιο αληθινή.
Την πιο δικιά σου.
