Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Για πες μου ρε φίλε πώς μπορείς να ζεις με μια γυναίκα που δεν εκτιμάς;
Πώς μπορείς να μην εκτιμάς εκείνη τη γυναίκα που ξαπλώνει δίπλα σου, που αγγίζεις, που σε αγγίζει.
Πώς μπορείς να αγαπάς έναν άνθρωπο που η παρουσία του σου είναι οριακά ενοχλητική.
Κι όμως γίνεται ρε γαμώτο.
Γίνεσαι άγνωστος με τον άνθρωπο που κάποτε ζούσες έναν έρωτα.
Γίνεστε δυο ξένοι που μοιράζεστε ένα σπίτι, μια ζωή και κάποια περιουσιακά στοιχεία.
Δυο ξένοι που κάποτε μοιράστηκαν ζωή και όνειρα, φιλοδοξίες, αγάπη, έρωτα, χάδια.
Και ή ο ένας ή και οι δυο, αναζητάτε το Depon της σχέσης σας σε άλλους ανθρώπους γεμίζοντάς τους “όταν θα..” και “σε λίγο..”.
Ένα “όταν θα..” που δεν έρχεται ποτέ.
Και;
Τι σε κρατάει;
Τι σε δεσμεύει;
Ένα χαρτί που κάποτε υπέγραψες;
Μια τελετή που έγινε και είπε “ους ο θεός.. κτλ;”
Ή μήπως βολεύτηκες καημένε μου και η βολή σου είναι πιο σημαντική από την αξιοπρέπεια και την ευτυχία σου;
Ή μήπως το συμφέρον σου μετράει πιο βαριά;
Όταν η αγάπη, ο έρωτας, η επιθυμία, το πάθος, ο πόθος τελειώνουν, οφείλεις να φύγεις.
Όλα τα ενδιάμεσα, παιδιά, περιουσίες, δουλειές, σόγια, είναι η δικαιολογία σου κι είναι και φτηνή.
Η δικαιολογία σου για να μην ταράξεις τα νερά.
Μόνο που τα νερά σου, έχουν γίνει βάλτος και σε σαπίζουν!
