Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Δυο λέξεις τόσο μικρές, κι όμως… κρύβουν μέσα τους ολόκληρο το βάρος της επιθυμίας. Της στιγμής εκείνης που δε θέλεις να τελειώσει. Της ανάσας που μένει μετέωρη, του αγγίγματος που δεν είναι αρκετό, του βλέμματος που παρακαλά να παραμείνει.
Όταν είσαι δίπλα μου, το «λίγο ακόμα» δεν είναι ποτέ αρκετό. Είναι αυτό που σκέφτομαι κάθε φορά που το χέρι σου χαϊδεύει το δέρμα μου με εκείνο το αργό, γνώριμο πάθος. Όταν τα χείλη σου ακουμπούν τα δικά μου με εκείνη την απαλή, σχεδόν ανεπαίσθητη πίεση. Θέλω να σου πω να σταματήσεις τον χρόνο. Να μείνεις έτσι. Να με κοιτάς, να με ακουμπάς, να με νιώθεις. Λίγο ακόμα…
Λες και κάθε μας στιγμή έχει γίνει μικρή. Λες και δε χορταίνω τίποτα. Ούτε το σώμα σου, ούτε τη φωνή σου, ούτε τα μάτια σου όταν με κοιτάζουν σαν να μην υπάρχει άλλος άνθρωπος στον κόσμο.
Μου φτάνει ένα βλέμμα σου για να νιώσω ηλεκτρισμό παντού. Μια κίνηση των δαχτύλων σου και κάτι μέσα μου λιώνει. Αλλά πάντα, πάντα θέλω λίγο παραπάνω. Όχι από απληστία. Από ανάγκη. Από εκείνη την βαθιά, ειλικρινή λαχτάρα που νιώθει μόνο κάποιος που είναι ολοκληρωτικά δοσμένος.
«Λίγο ακόμα», ψιθυρίζω μέσα μου όταν με σφίγγεις στην αγκαλιά σου και νιώθω το βάρος σου επάνω μου σαν υπόσχεση. Όταν το κορμί μου ανταποκρίνεται στο δικό σου σχεδόν αυτόματα, σαν να γνωρίζει την κάθε σου κίνηση. Όταν νιώθω τη φωνή σου χαμηλή και βραχνή στο αυτί μου και θέλω να μη σταματήσεις ποτέ να μιλάς έτσι.
Δεν είναι μόνο το πάθος. Είναι όλα όσα φέρνει μαζί του. Η τρυφερότητα μέσα στο χάδι. Η εμπιστοσύνη μέσα στην έκθεση. Η ασφάλεια που νιώθω όταν με αγγίζεις.
Και όταν όλα ηρεμούν, όταν οι ανάσες μας σιγά-σιγά γίνονται ήσυχες, όταν τα σώματά μας κουρνιάζουν ξανά μαζί, έρχεται ξανά αυτό το μικρό, παιδικό, ερωτικό παράπονο στο μυαλό μου.
Λίγο ακόμα…
Να σε κρατήσω λίγο ακόμα.
Να με φιλήσεις λίγο ακόμα.
Να σε αισθανθώ πάνω μου, μέσα μου, γύρω μου… λίγο ακόμα.
Γιατί όταν η αγάπη και η επιθυμία μπλέκονται, ο χρόνος δε φτάνει ποτέ.
Και θα σε θέλω…λίγο ακόμα.
