Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
Φαντάσου δύο φλεγόμενες σφαίρες να συγκρούονται με δύναμη, τι αποτέλεσμα θα είχε.
Φαντάσου γύρω την καταστροφή που θα δημιουργούσαν. Ικανή να κάψει στο πέρασμα της τα πάντα.
Και τώρα δες μας, κοίταξε μας καλά, μην φοβηθείς, μην δειλιάσεις, μην κρυφτείς. Πιάσε έναν καθρέφτη και κοίτα μας καλά.
Από την αρχή μας, ήμασταν καταδικασμένοι να καταστρέψουμε ο ένας τον άλλον, να διαλυθούμε.
Από την αρχή ήταν όλα τόσο δυνατά μεταξύ μας που ήταν δεδομένο πως αργά ή γρήγορα θα απέβαιναν καταστροφικά και για τους δυο μας.
Μα δεν πτοηθήκαμε, δεν κάναμε πίσω, δεν φοβηθήκαμε, αντίθετα κατεβάσαμε το κεφάλι και φύγαμε μπροστά. Και δες που καταλήξαμε.
Ακροβολισμένοι, έχοντας κάψει κάθε τι καλό γύρω μας, έχοντας καταστρέψει και μαυρίσει ό, τι όμορφο υπήρξε ποτέ στη ζωή μας.
Και γιατί; Για έναν έρωτα σκάρτο; Για μια αγάπη λίγη;
Κοιτάζω γύρω μου συντρίμμια, κομμάτια και αποκαΐδια από μια αγάπη κάποτε μεγάλη. Και το μόνο που μπορώ να δω, το μόνο που είναι ξεκάθαρο πλέον, είναι πως ποτέ δεν αγαπηθήκαμε σωστά.
Ευθύς εξαρχής η αγάπη μας ήταν καταστροφική, για εμάς και για τους γύρω μας. Για τις καρδιές μας και για τους ανθρώπους της ζωής μας, φίλους, συγγενείς και μη. Γιατί όλα εκείνα τα ανείπωτα, τα μεγάλα, τα πιθανώς άκακα, τα κρατήσαμε μέσα μας. Τα θάψαμε βαθιά και αυτά με τον καιρό γιγαντώθηκαν και έγιναν θεριά, έτοιμα να κατασπαράξουν τα πάντα στο πέρασμά τους.
Και το έκαναν.
Μας κατέστρεψαν την στιγμή που είχαμε ρίξει τις άμυνες μας, εκεί που είχαμε χαλαρώσει και όλα πια ήταν ήρεμα, γαλήνια και όμορφα.
Ήρθαν σαν δύο φλεγόμενες σφαίρες και συγκρούστηκαν και όλα εκείνα που θάβαμε τόσο καιρό με τόσο κόπο, με τόσο πόνο, βγήκαν στην επιφάνεια. Και μας κατέστρεψαν. Κατέστρεψαν κάθε τι καλό που είχαμε στη ζωή μας.
Όμως όχι πια.
Δεν αντέχω άλλο την καταστροφή δίπλα σου, δεν μπορώ άλλο να γονατίζω από τον πόνο.
Δεν μπορώ άλλο να σ’ αγαπώ και να σε καταστρέφω, να με καταστρέφω. Αυτό το κεφάλαιο κλείνει εδώ, με όλα τα ανείπωτα, ειπωμένα πλέον, να χορεύουν γύρω μου τα βράδια. Μα θα το παλέψω, θα το παλέψω και κάποια στιγμή θα κουραστούν να χορεύουν, θα βαρεθούν και θα φύγουν.
Κουράστηκα, να καταστρέφομαι για να σ’ αγαπάω.
