Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Τα καλοκαίρια μου λείπεις περισσότερο. Μου λείπει το σπίτι στην παραλία και οι αγκαλιές μας. Ήταν μικρό εκείνο το σπίτι και χωρούσε τον κόσμο όλο. Πόσοι κοιμήθηκαν στο πάτωμα ο ένας δίπλα στον άλλο; Πόσες ταινίες είδαμε όλοι μαζί στο πάτωμα με τα έπιπλα να κάνουν στην άκρη.
Μου λείπουν εκείνα τα καλοκαίρια μαμά. Ήμασταν όλοι μαζί μια παρέα, θάλασσα ήλιο, γέλια. Οι πιο όμορφες στιγμές της ζωής μου. Ακόμα κι αν ήξερα πως σκίζεσαι να τα ετοιμάσεις όλα, είχες πάντα εκείνο το χαμόγελο στα χείλη γιατί χαιρόμασταν και εμείς. Τώρα το σπίτι έκλεισε και τα κλειδιά χάθηκαν.
Κανένα καλοκαίρι δεν είναι πια ίδιο, ανέμελο και χαρούμενο. Τώρα ζοριζόμαστε να βρεθούμε μια Κυριακή όχι να πάμε όλοι μαζί για μπάνιο. Τώρα προσπαθούμε μήνες να κανονίσουμε ένα καφέ. Πόσο μου λείπουν εκείνα τα καλοκαίρια μαμά. Και τι δεν θα έδινα να γυρνούσα το χρόνο πίσω σε εκείνο το σπίτι δίπλα στη θάλασσα και να κάνω εκείνο το τελευταίο ανέμελο καλοκαίρι να κρατήσει μια ζωή.
