Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη
Κρύβω θυμό μέσα μου για κάποιο ανεξήγητο λόγο. Έχω την ανάγκη να μιλήσω σε κάποιον. Αυτός ο κάποιος που να έχει όμως το χρόνο και τη διάθεση να μ΄ ακούσει. Μα τι λέω… Ποιος θα ασχοληθεί με την τρέλα μου; Μεταφυσικές ανησυχίες, αδικαιολόγητο άγχος και στιγμές που δε νιώθεις μια θηλιά στο λαιμό και θες να το σκάσεις. Ποια φυγή; Από πού να ξεφύγεις; Τι σου έκαναν; Ποιος φταίει; Γιατί δεν είσαι καλά;
Μα αυτό ακριβώς είναι το θέμα. Δε μου φταίει κανείς. Κανείς δε μ’ ενόχλησε και κανείς δε θέλει να μου κάνει κακό. Με μένα τα έχω. Μονάχα με μένα. Μοίρασα τις στιγμές που μου ανήκαν σε άλλους, έδωσα παραπάνω από αυτά που μπορούσα ή από αυτά που ήθελα κατ’ επιλογή να δώσω. Και τώρα; Τώρα με έμαθαν όλοι. Δεν υπάρχουν κρυμμένα χαρτιά. Μονάχα δεδομένα, αριθμητικά δεδομένα που γίνονται πράξη από μέρα σε μέρα.
Τι κι αν δε μπορείς να σηκώσεις το βάρος στους ώμους; Τι κι αν κλαις στα κρυφά; Τι κι αν έχεις χάσει το μέτρημα από το ξενύχτι; Είσαι εκεί. Εκεί σε ξέρουν όλοι. Εκεί θα είσαι για πάντα. Πιστεύουν σε σένα με έναν ακανόνιστο τρόπο. Εσύ όμως; Πιστεύεις σε σένα; Μπορείς και θες να πιστέψεις;
Πόσα λόγια, πόσες στιγμές, πόσες εικόνες ήρθαν μπροστά μου! Κάποτε ναι, πίστευα σε μένα. Έκανα πάντα τη διάφορα και με εξέπληττα ευχάριστα.
Κοιταζόμουν στον καθρέφτη του μπάνιου, κι έβλεπα το θαυμασμό να λάμπει στα μάτια. Τώρα όμως κάτι έχει χαθεί. Κάτι λείπει. Επειδή όλοι πιστεύουν, έμαθα εγώ να μην με πιστεύω. Κάπως αλλόκοτα πράγματα. Κάπως διαφορετικά από τότε. Κι έπειτα ποιος θα μπορέσει να ακούσει την τρέλα σου; Υπάρχει κανείς που να μπορεί να σε καταλάβει; Να σε κοιτάξει στα μάτια και με έναν αυθόρμητο τρόπο να σου πει «Φίλε, σε νιώθω…». Ακόμα και τότε κάτι θα λείπει, κάτι τρελό, κάτι δικό σου που έχει χαθεί από τότε…
